
من خودم رو معمولا کسی که تو دنیای واقعی ساکته و حرف نمیزنه میشناسم و بقیه هم همین عنوان رو بهم میدن. یادمه یه جایی ۳ ماه برای کارآموزی رفتم و اینقدر ساکت بودم که وقتی یه کارآموز جدید اومد، تو همون ۵ دقیقه اول آشناییمون اینقدر باهم دیگه حرف زدیم که بقیه همکارها بدون اینکه بخوان تعجب خودشون رو پنهان کنن، داشتن به ما نگاه میکردن. یه جوری شد که یکی حتی اومد جلو بهم گفت "تو حرف هم میزنی؟" نمیدونم چه سریه که بعضی وقتها کافیه یکی رو برای همون بار اول ببینم و دلم بخواد تمام حرفهایی که از ترس قضاوت مردم نمیزدم رو براشون بلند بلند بگم. من عاشق حرف زدنم. اگه ببینم کسی بهم گوش میده دوست دارم باهاش یه گوشه بشینم و تا وقتی فکم درد بگیره، هی باهاش حرف بزنم. اینطور مواقع احساس زنده بودن میکنم. اینکه نظراتم رو بگم و اونم نظراتش رو بگه. من عاشق حرف زدنم، عاشق اینکه هرچی میدونم رو به بقیه بگم و بهمدیگه کمک کنیم و بعد از اینکه حرفهامون تموم شد با خودمون بگیم وای چه مکالمه خوبی بود و شادتر از قبل از جامون بلند بشیم و زندگیمون رو پیش ببریم. من عاشق حرف زدنم و اگه حرف نمیزنم دلیلش اینکه از مردم میترسم؛ پس به نوشتن پناه میبرم.