درون سایه ها

پارت اول

لیرا دختری ساکت با چشمانی پر از غم و راز بود. در کلاسی که همه جز آرایش کردن و حرف زدن‌های بی‌هدف کاری نداشتند، او تنها گوشه‌ای نشسته بود، غرق در دنیای خودش و دفترچه‌ی کوچک همیشه همراهش.

صفحه‌های دفترچه پر بود از کلماتی به زبان‌های مختلف؛ زبانی که نه فقط برای یادگیری، بلکه برای فرار از این دنیای سرد و بی‌روح.

او دختری بود که رؤیایی بزرگ در دل داشت؛ رؤیایی که هیچ‌کس جز خودش نمی‌دانست.

کلاس پر از افرادی بود که زندگی‌شان در همین روزمرگی خلاصه می‌شد، اما لیرا متفاوت بود. او گوشه‌گیر نبود، بلکه نگاهش به آینده‌ای روشن و متفاوت بود؛ آینده‌ای که هنوز کسی درکش نکرده بود.

وقتی زنگ مدرسه به صدا درآمد، لیرا آرام هدفونش را به گوش گذاشت و در حالی که موسیقی نرم در گوشش می‌نواخت، راهی خانه شد. در مسیر هم، صفحه‌های دفترچه‌اش را ورق می‌زد، انگار که با هر کلمه به دنیایی بهتر نزدیک‌تر می‌شد.

وقتی به خانه رسید و در را باز کرد، هیچ‌کس پشت در نبود تا به استقبالش بیاید یا غذایی برایش آماده کند. مادرش سال‌ها پیش مرده بود و پدرش پس از ازدواج مجدد، خانه‌ای جداگانه برای لیرا گرفته بود؛ جایی که فقط محل خوابیدن و خوردن غذا بود، نه خانه‌ای گرم و پر از عشق.

پدر تنها کاری که می‌کرد، پرداخت هزینه‌های زندگی‌اش بود؛ تماس نمی‌گرفت، سر نمی‌زد و حتی پیام کوتاهی هم نمی‌فرستاد.

لیرا اما به این تنهایی عادت کرده بود؛ چشم‌های غمگینش نه از ضعف، بلکه از بار سنگین بی‌کسی بود. تنهایی‌ای که او را قوی‌تر کرده بود.

او وارد خانه شد، غذایش را گرم کرد و پس از دوش گرفتن با آب گرم، پشت میز نشست و به درس خواندن پرداخت.

آن‌قدر در مطالعه غرق شد که گذر زمان را فراموش کرد. وقتی ساعت را نگاه کرد، تاریکی شب بر همه‌چیز سایه انداخته بود و ساعت حدود یازده شب را نشان می‌داد.