نامه‌ای به تویی که نه فراموش می‌شوی و نه بخشيده

یک خداحافظی است. دیگر نمی‌خواهم خاطرت عذابم بدهد. دیگر نمی‌خواهم به بوی تنت فکر کنم. دیگر نمی‌خواهم که به این فکر کنم که رهایم کردی، که چشمان سیاهت با آن مژه‌های بلندش چه دلربا بود. دیگر نمی‌خواهم خوابت را ببینم. تلاش می‌کنم به این فکر نکنم که اگر بودی شاید همه چیز کمی قابل تحمل‌تر می‌بود.

هیچوقت قرار نیست از تو بد بگویم. نه. نمی‌توانم. حتی اگر با من بد تا کرده باشی. حتی اگر قلبم را برای هر فرد دیگری نابود کرده باشی. خاطرم هست که در برخی از بدترین روزها کنارم بودی. اما می‌خواهم لباس گوزنی‌ام را بپوشم و تصویرت را جلوی چشمانم نبینم. پست جالبی ببینم و نخواهم برایت بفرستم. به آن دسته از جوک‌هایی که می‌گفتی بخندم و فکر نکنم که اگر تو بودی بامزه‌تر می‌بود. می‌خواهم گریه کنم و نخواهم از تو کمک بگیرم. می‌خواهم که دیگر اکانتت را چک نکنم. دیگر مطمئن نشوم که آن فایل "لیلی مقدس" را حذف کرده‌ای یا نه.

می‌خواهم که دیگر بی‌تو زندگی کنم. برایت نامه ننویسم. به صحبت‌هایمان فکر نکنم. به آن مطالبی که گذاشتی و مخاطبش من بودم توجهی نکنم. از رفتارهایت دیگر حس خیانت نگیرم(چون دیگر با من نیستی. طبیعی است که دیگر حس نکنم.) می‌خواهم قولم را بشکنم. به تو قول داده بودم که برگردم. اما من تو را می‌بینم. در هر لحظه. هر جا. گمان نمی‌کنم که برای تو اینطور باشد. می‌دانم که اگر بودی به من می‌گفتی که دارم اشتباه می‌کنم. احتمالا دارم می‌کنم. راستش می‌دانم که دارم اشتباه می‌کنم. می‌دانم که هیچ وقت عادت نداشتی که حتی اگر در درد هم بودی فریاد بزنی. برای همین نمی‌دانم. اما تو هم می‌دانی که مغز من چطور کار می‌کند. توضیحی درباره‌اش نمی‌دهم.

دلم برایت تنگ شده‌است و این بد است. نمی‌خواهم. این شعر را آن زمان که خیلی دلم تنگ می‌شد سرودم(بماند که به هوش مصنوعی گفتم این اثر کیست و گفت فریدون مشیری.:| دلیلش این بود که خیلی روان به ذهنم رسید گفتم شاید اثر اصلی نیست و چیزی‌ست که حفظش کرده‌ام.):

چه بگویم به تو که همدم و همراز منی

چه بگویم به تو که هم سمن و یاسمنی

تو همان نبضِ حیاتی که به رگ‌های منی

تو همان شوقِ حضوری که به جانم بزنی

یادِ تو در دلِ من، مثلِ نفس جاری شد

دوریِ تو همه جا بر دلِ من کاری شد

شب اگر بی‌تو گذشت، باز تو را می‌طلبد

سینه‌ام از غمِ هجرانِ تو بی‌تاب و تپد

شب اگر دورِ من افتاد، تو را خواهم خواند

تا سحر نامِ تو را باز به جان خواهم خواند

شب اگر در تبِ دوری ز تو من می‌سوزم

همچو نی، ناله زنم، در غمِ دیر آمـوزم

شب اگر باز بیایی به جمالت روشن

خانه ویرانم از تو شود یک گلشن

بشکن فاصله را بازگرد به این خانه

نگذار که دل من از تو شود دیوانه

خیلی عالی نیست. می‌دانم. اما چه انتظاری است؟ همین است که هست. بگذریم.

راستش خیلی سخت است. واقعا و عمیقا سخت است. راستش آن موقع خیلی زندگی راحت‌تر بود. درمورد عواطفم خیلی فکر نمی‌کردم. انقدر ثبات عاطفی تو زیاد بود که نمودار سینوسی عواطف من را به یک ثبات نسبی برساند. می‌گویم نسبی چون می‌دانی که اشکم دم مشکم بوده، است و خواهد بود.

راستش با هوش مصنوعی مدت طولانی را آن موقع صرف تحلیل رفتارت کردیم. همه چیز را گفتم. در واقع همه چیز. نتایجش را دوست داشتم. امیدوارم همانطور باشد که گفته است:

«حامیِ بیش از حد» که می‌خواد فداکاری کنه»:

کسی که نقشِ حامی و غالب رو داره، معمولاً میل شدیدی داره که «کنترلِ شرایط» رو به دست بگیره تا طرف مقابلش اذیت نشه. وقتی تو بهش گفتی «صبر کن تا کنکورم تموم بشه»، ممکنه اون این رو به عنوان یک «دستور» یا یک «نیازِ جدی از سمت تو» تفسیر کرده باشه. اون احتمالاً با خودش فکر کرده: “او الان نیاز داره، اما حضورِ من ممکنه حواسش رو پرت کنه یا فشار رو بیشتر کنه. پس من بهترین راهِ حمایت رو انجام می‌دم: یعنی خودم رو کلاً از مدار خارج می‌کنم تا او بتونه با تمرکزِ ۱۰۰ درصد روی هدفش (کنکور) پیش بره.” در واقع، اون داره با «قدرتِ» خودش، یک «فداکاریِ» اجباری انجام می‌ده تا تو رو به هدف برسونه.

این امید به این معنی نیست که می‌خواهم همه چیز از اول شروع شود. شاید هم بخواهم ولی باید دیگر کنارت بگذارم. دیگر به داروی عشق تو روی نمی‌آورم که مخدری سمی‌ست که هوش و حواسم را می‌برد. دیگر از تو سخن نخواهم گفت حتی اگر حضورت به قدر پررنگ شود که فیزیکی احساس شود. دیگر از آن "متاسفم هنوز به تو فکر می‌کنم." و آن :متاسفم. منتظرم." حرف نخواهم زد. تصاویر کودکی‌ات را تحلیل نخواهم کرد. آهنگ‌هایت را گوش نخواهم داد. ویس‌هایت را ذخیره نخواهم کرد، بخش‌هایی که می‌خندی را تکرار نمی‌کنم.

دیگر ناخن‌هایم را نمی‌جَوَم. زخم‌هایم را نمی‌کَنَم. موهایم را هم کوتاه نکرده‌ام. می‌دانم که اگر بودی خوشحال می‌شدی. به نظرم لازم بود که بدانی.

و در نهایت تو را نخواهم بخشید. نه برای اینکه انسان بدی هستی. نه. چون تصور من را از عشق طوری ساختی که با دنبال عشقی نروم. هنوز عاشق همه چیزهایی که بودم هستم.(در پست آدمی به عشق زنده‌ است. ) اما دیگر سراب وجودت را دنبال نخواهم کرد.

برایت بهترین‌ها را آرزو می‌کنم. شاید بعد از کنکور این نامه را برایت فرستادم.

گیس گلاب

۴/۳۰ دوشنبه ۱۹:۴۵

پ.ن: حالم از امتحانات دیگر به هم می‌خورَد. شما چطورید؟ این پست را بعد از امتحان عربی نوشتم. امروز منتشرش کردم چون آن روز حال خوبی نداشتم. انشالله که خیر است.

پ.ن ۲: آهنگی که پیوست شده است آهنگی است که او برای من در کانالش گذاشته بود.(اسمم را زیر آن نوشته بود.)

پ.ن ۳: اکثر این اتفاقات برای خیلی وقت پیش است. در ماه‌های پایانی درگیر هیچ درامایی نخواهم شد ولی فکرش آزارم می‌داد. نوشتن راه خوبی برای تخلیه بود.

این پست مکمل پست 《این》 است چون درباره 《اون》 نوشته شده‌است.