سلام، مدتی است که اینجا چیزی ننوشتهام. حالتان خوب است؟ اوضاع و احوال ردیف است؟ خوش میگذرد؟ از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان، میدانم که جواب همه این سوالها یک 《نه》قاطع است؛ اما ادب حکم میکند که دوباره سوالات "پرت و پلایی" مثل اینها پرسیده شود.
امیدوارم عذر من را بپذیرید. در این مدت بارها تلاش کردم که به صفحهام دوباره وارد شوم اما پیامکی برایم ارسال نمیشد. من هم بیخیالش شدم. راستش خوشحال شدم که دیدم بعضیها هنوز اینجا هستند. دلم برای کمی حرف زدن لک زده بود.
من هم خوبم، فکر کنم. دیدید کنکور هنوز تاریخش معلوم نیست؟ انسان سیاهبخت حتی کنکورش هم لنگ در هواست. راستش به شقایق پیام دادم(بله، چون من هرگز نمیفهمم چه زمان برای ترمیم یک دوستی دیر است). جوابم را نداد. امیدوارم که دوستان خوبی پیدا کند.
در این مدت در سوپراپلیکیشن خارقالعاده و محیرالعقول (و کلا همه صفاتی که برای تعجب و تحیر به کار برده میشوند) 《روبیکا》 بودم. خدا به دادمان برسد با این دهه نودیها. چیزهایی میدانند که واقعا تنها لفظی که میشود برایشان به کار برد "یا ابالفضل" است. کانالی داشتم به نامِ نامه که الان آن را پاک کردهام اما نبود ویرگول را با آن جبران میکردم.
(نمیدانم چرا فرهنگستان به جای اینکه پیتزا را به کش لقمه و کراوات را به درازآویز زینتی معادلسازی کند، معادلی برای سوپراپلیکیشن نمیدهد؟)
دوستان فوقالعادهام در طول عید به من پیامی ندادند(همانهایی که حرف خانم محیرالعقول را باور کرده بودند) شاید بگویید "چرا خب تو پیامی ندادی؟" میتوانم برایتان سفسطهچینی کنم که فلان است و بهمان ولی حقیقت این است که صرفا دلم نمیخواست با آنها صحبت کنم. فروغ میگوید:
گریزانم از این مردم که با من
به ظاهر همدم و یکرنگ هستند
ولی در باطن از فرط حقارت
به دامانم دو صد پیرایه بستند.
از این مردم که تا شعرم شنیدند
به رویم چون گلی خوشبو شکفتند
ولی آن دم که در خلوت نشستند
مرا دیوانهای بدنام گفتند
عید خوبی نبود. تمامش را درس خواندم. اتفاقات دیگری هم افتاد اما مجالش را ندارم که دربارهشان بگویم.
دلم میخواست درباره اوضاع این روزهایم برایتان چیزی بنویسم اما نمیدانم که اینجا میشود بدون اینکه اتفاقی برایم بیوفتد نوشت یا نه. خلاصهاش میکنم به اینکه من در متن پاسخی به اردشیر آریا نوشته بودم که: "انتخاب بین بد و بدتر است." دوست عزیزی برایم نقدی نوشت که ملتی که بین بد و بدتر انتخاب میکند آینده بهتری نخواهد داشت. خواستم بگویم هنوز هم انتخاب بین بد و بدتر است.
دوستان قدیسهسازی و تعصب یکی از اساس فروپاشی هر عقل سلیمیست. در تنفر و تحبیبتان حد وسط را رعایت کنید. تندرو نباشید. خوبیها و بدیهای یک فرد/ رژیم/ حکومت را با هم ببینید. از نوشتههای قبلیام میتوان متوجه شد که بیشتر طرفدار کدام حزب هستم. اما خواهشا، التماسا، قربانتان بشوم هیچ فردی را خدا و ناجی حقیقی نپندارید. امیدتان به خودتان باشد. کمک اگر برسد خوب است اما اگر نرسد هم خودمان هستیم. خدانگهدار شما، مراقب خودتان باشید و چسب روی شیشه را نکَنید(اگر کَندید با الکل ردش را پاک کنید. )