محکم، کوبنده و اعلام قدرت مطلقه. انگار پیامبر رو به تمام شیاطین از جن و انس و ظالمین و دشمنان خدا ایستاده و میگه:
منبع قدرتتون چیه؟ چطوری میخواین با خدا بجنگین؟ راه نفوذتون به قلمرو خدا چیه؟ خستگی؟ خواب؟ غفلت؟… هیچ‌کدوم اینجا راه نداره. هیچ روزنه‌ای برای نفوذ یا سوءاستفاده وجود نداره. این آیه برای برای خفه‌کردن وسوسه‌هاست. هر جا موجود شروری فکر کرد می‌تونه وارد این محدوده بشه، این آیه میگه: به هیچ وجه… نه از جلو، نه از پشت، نه از بالا، نه از پایین. میشه گفت این آیه بیشتر از اینکه معرفی خدا برای انسان باشه؛ نمایش اقتدار خدا به دشمناشه.
- مقدمه: پناه بردن به خدا از شر نفوذ شیطان
- بقره آیه 255: آیت‌الکرسی یعنی بسته شدن تمام راه‌های نفوذ دشمن و امنیت مطلق تحت اراده خدا
- بقره آیه 255: خدا تنها حقیقت قابل پرستشه که همیشه زنده است و زندگی همه به او وابسته‌ست
- بقره آیه 255: نه خوابی و نه خستگی؛ تکیه‌گاهی که هیچ‌وقت از پا نمی‌افته
- بقره آیه 255: مالکیت واقعی تمام هستی در دست اوست و هیچ اثری خارج از اجازه او وجود نداره
- بقره آیه 255: خدا به گذشته و آینده مسلطه و تمام تکنولوژی و علم ما فقط یه ذره‌ایه که او اجازه داده
- بقره آیه 255: قدرت و اراده خدا تمام اتم‌ها و کهکشان‌ها رو بی‌وقفه و بدون خستگی کنترل می‌کنه
- بقره آیه 255: آرامش یعنی بدونی تکیه‌ات به خدای بلند مرتبه و بزرگیه که شأنش فراتر از ذهن ماست
- بقره آیه 256: دین زوری نیست چون راه و چاه با قرآن به وضوح مشخص شده و جای توجیهی نمونده
- بقره آیه 256: پشت کردن به طاغوت و باور خدا یعنی چنگ زدن به یک جایگاه مطمئن و بی‌تزلزل
- بقره آیه 256: خدا شنوا و آگاهه و می‌دونه تو دل آدما چی می‌گذره؛ کسی از او پنهان نیست
- بقره آیه 257: خدا مدیر برنامه کساییه که باورش کنن و اون‌ها رو از هر تاریکی به سمت نور می‌بره
- بقره آیه 257: عاقبت کسایی که پول یا قوی‌ترها رو می‌پرستن: طاغوت اون‌ها رو از نور به تاریکی ابدی می‌کشونه
- جمع‌بندی: تصدیق کلام حق و پایان تلاوت
أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ
پناه می‌برم به خدا از شر شیطانی که از درگاه او اخراج شد.
رسیدم به آیهٔ ۲۵۵ سورهٔ بقره، آیةالکرسی.
این آیه خیلی آیهٔ عجیبیه و خوندنش سفارش شده، مخصوصاً برای حفظ از بلا و خطر و این‌طورچیزها. آیه یه جوری انگار همهٔ راه‌ها رو می‌بنده بر هر موجودی و هر چیزی که بخواد خارج از اراده خدا کاری بکنه؛ یه امنیتی میده به آدما.
مثلاً یه دشمنی که می‌خواد حمله کنه، باید بگرده یه نقطه‌ضعفی پیدا کنه؛ این آیه نشون میده که هیچ نقطه‌ضعفی وجود نداره برای دشمن خدا. یا مثلاً وقتی هکرا می‌خوان هک کنن، می‌گردن یه باگی گیر بیارن، یه جاهایی که بشه نفوذ کنن؛ این آیه میگه اصلاً هیچ چنین چیزی وجود نداره، همه راه‌ها بسته‌ست، هیچ ضعفی، هیچ جایی برای دشمن خدا، برای هر شیطانی، هر جنی، هر آدمی، هر چیزی که بخواد کاری خلاف اراده خدا بکنه، اصلاً راه نداره. یه همچین چیزیه مفهومش.
خب حالا آیه از اینجا شروع میشه:
[بقره: ۲۵۵]
اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ
الله اون کسیه که هیچ چیز قابل پرستشی غیر از اون نیست؛ هیچ چیزی وجود نداره، هیچ موجودی نیست که بشه پرستیدش غیر از اون.
الْحَیُّ الْقَیُّومُ
زنده‌ست و پاینده؛
زندهٔ معمولی نه! مثل ماها یا مثلاً گیاه و اینها نه! زنده‌ایه که زنده بودن مال خودشه، کسی بهش زندگی نداده که بشه ازش گرفت.
همیشه زنده بوده، هست، و همیشه زنده خواهد بود. زندهٔ مطلق اونه، فقط او زندهٔ واقعیه.
«القیوم»: قیوم یعنی همه چیز رو آفریده، همه چیز رو نگهداری می‌کنه، همه چیز رو هدایت می‌کنه؛ همهٔ هستی تحت کنترلشه، و بوده… و این هم همیشگیه.
و همه‌چی وابسته به اونه و خودش اصلاً به هیچی وابسته نیست. تکیه‌گاه همه‌چیزه؛ همه‌چیز تکیه‌ش به اونه و اون خودش همیشه ایستاده‌ست، هیچ نیازی نداره که به چیزی تکیه کنه.
لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ
چُرتشَم نمی‌بره، چه برسه اینکه بخواد بخوابه.
تو دنیا،هر چیزی یه استراحتی می‌خواد، یه خستگی بهش وارد میشه؛ اما خدا اصلاً چنین چیزی توش وجود نداره. همیشه همون‌جوریه که هست، تو عالی‌ترین مرتبه‌ش، یک‌سره، از اول تا آخر، همیشه.
لَّهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ
هر چیزی که تو هستی هست، تو آسمان‌ها و زمین، متعلق به اونه. مالکش اونه؛ مالک واقعی! اصلاً از خودشه، نه اینکه گرفته باشه از کسی. اصلاً همه‌چیز، کلاً مالکیتش با اونه.
مَن ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِندَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ
در جایی که او هست اصلاً از کسی کاری برنمیاد. وقتی او هست، هیچ چیزی اثری نداره. یعنی هیچ اثری… هیچ توانی… اصلاً قابلیتی وجود نداره در جایی که او هست. مثلاً اگر که آسمون‌ها هستن، قوانینی وجود داره، قوانین فیزیک، شیمی؛ اینها هیچ‌کدوم به خودشون نیستن، همه‌ش وابسته به خداست.
شفاعت به معنی اینکه کسی هم واسطه بشه، مثل ائمه، اصلاً چنین چیزی وجود نداره، «إلا بإذنه»، مگر اینکه او اجازه بده؛ در حدی که او اجازه بده. خارج از اراده او هیچ اثری تو این عالم نیست.
یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ
هر کس بخواد کاری بکنه، خدا هم گذشته‌شو می‌دونه، هم آینده‌شو؛ مسلطه که چیکار می‌خواد بکنه.
وَلَا یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ
و همهٔ چیزای دیگه هیچ احاطه‌ای ندارن به اون چیزی که خدا می‌دونه. به علم خدا. مگه اون یه ذره‌ای که خودش بخواد. همهٔ این علم و تکنولوژی و توانایی‌های نظامی و علوم عجیب‌وغریب و … همشون اون یه ذره‌ایه که خودش اجازه داده. اگه نمی‌خواست، اون اتفاق نمی‌افتاد؛ اگه هر لحظه نخواد، هیچ‌کدوم اینا دیگه جواب نمیده، تموم میشه، یهو.
وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ
قلمرو حکومتش، علمش، قدرتش، نفوذش و ارادهٔ او، همهٔ آسمان‌ها و زمین رو فرا گرفته؛ هیچ جایی خارج نیست، هیچ نقطه‌ای، هیچ ذره‌ای، از سلول و تک‌سلولی و مولکول و اتم، تا کهکشان و فراتر از کهکشان که نمی‌دونیم چیه حتی یه نقطه وجود نداره که خارج از کنترلش باشه. همه مال خودشه و همه‌رو داره بیست‌وچهار ساعته بی‌وقفه کنترل می‌کنه.
وَلَا یَئُودُهُ حِفْظُهُمَا
و این کارم اصلاً خسته‌ش نمی‌کنه. یعنی اصلاً تأثیری روش نداره که بگیم آهان… خب داره خیلی انرژی می‌ذاره که این همه چیز رو این همه وقت داره کنترل می‌کنه! نه! با کنترل نکردنش براش فرقی نداره. یعنی انرژی ازش نمی‌گیره اصلاً. مثلاً یه کامپیوتر، سه تا کار میدی بهش، هنگ می‌کنه، قاطی می‌کنه، سی‌پی‌یوش داغ می‌کنه، رم کم میاره؛ ولی خدا اصلاً فرقی براش نداره. همهٔ ذرات عالم، از کوچیک تا بزرگ، افکار تمام تک‌تک آدما، گذشته، آینده، چیزایی که هستن، چیزایی که نیستن، همه‌رو داره کنترل می‌کنه؛ اصلاً هم براش فرقی نداره چه کنترل کنه چه نکنه، یکیه براش.
وَهُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ
و اون خیلی بلندمرتبه‌ست، خیلی… شأنش اصلاً اون چیزی نیست که به ذهن ما برسه، و بزرگه، خیلی بزرگه.
خب اینها رو که آدم تصور کنه، خیلی احساس آرامش می‌کنه دیگه؛ یعنی می‌بینه که دیگه چیزی وجود نداره که آدم بخواد نگرانش بشه، اگه تکیه‌ش به خدا باشه. یا مثلاً اگر کسی بخواد کاری خلاف خواست خدا بکنه، وقتی اینها رو درک کنه، دیگه اعتمادبه‌نفسی براش نمی‌مونه. چه‌جوری می‌خواد کاری بکنه؟ از کجا می‌خواد نیرویی بیاره… توانی پیدا کنه؟ همه‌ش تو برنامه‌ست، همه‌ش تحت کنترله.
خب این آیةالکرسی بود که تموم میشه اینجا.
حالا بعضیا دو آیه بعدم می‌خونن، ولی آیةالکرسی همینه.
آیهٔ بعد، اونم خیلی قشنگه، میگه:
[بقره: ۲۵۶]
لَا إِکْرَاهَ فِی الدِّینِ
دین زوری نیست.
البته خب باید آدم دیندار باشه، در این شکی نیست. منظور این نیست که دوست داری دین داشته باش، دوست نداری دین نداشته باش! نه! باید آدم دین داشته باشه. ولی با زور نمیشه کسی رو دیندار کرد. دین باید تو قلب آدم باشه، قلب رو که نمیشه با زور تغییر داد.
قَد تَّبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ
راه و چاه از هم کاملاً مشخص شده.
وقتی یه قرآنی هست که می‌تونی بخونیش و بفهمیش و بدونی راه چیه، نمی‌تونی بگی من نفهمیدم! دیگه توجیه نداره. راه رشد، راه درست کاملاً از گمراهی و از راه غلط، به وضوح جدا شده و شرح داده شده و توضیح داده شده… روشنه.
فَمَن یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَیُؤْمِن بِاللَّهِ
هر کس که به طاغوت کافر بشه، پشت کنه، یعنی از هر چیزی که خدا نیست، در تعارض با خداست، دوری کنه، پشتشو بکنه، و به خدا ایمان بیاره، خدا رو باور کنه…
فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ لَا انفِصَامَ لَهَا
کسی که این کارو بکنه، پس اون آدم به یه چیزی تکیه کرده، به یه چیزی پناه برده، به یه جایگاهی چنگ زده که بسیار مطمئنه و هیچ تزلزلی توش نیست، هیچ ضعفی بهش نمی‌رسه.
وَاللَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ
و خدا صدای بنده‌ها رو می‌شنوه، کاملاً شنواست و کاملاً آگاهه.
می‌دونه تو دل هر آدمی چی می‌گذره و باورش چیه. از چی فرار می‌کنه و چرا فرار می‌کنه؟ آیا واقعاً تشخیص نداده که راه درست چیه، یا نخواسته که راه درست رو بره؟
[بقره: ۲۵۷]
اللَّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا
خدا سرپرست کساییه که اونو باور کنن و قبولش کنن.
یعنی یه جوری همه کاره شونه. اگر کسی خدا رو باور کنه، همه‌چیزشو می‌سپره به خدا؛ یعنی خدا انگار میشه مدیر برنامه‌هاش، دیگه خودش خیالش راحته، نگرانی نداره، خدا همه‌چیزشو ردیف می‌کنه.
یُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ
اون‌ها رو از هر گمراهی، از هر مشکلی، خارج می‌کنه، به سمت نور.
وَالَّذِینَ کَفَرُوا أَوْلِیَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ
کسایی هم که خدا رو نفی کنن، بگن نه، قبول نداریم، باور نداریم، «اولیاؤهم الطاغوت»، سرپرست اونا، مدیر برنامهٔ اونا، میشه طاغوت.
طاغوت یعنی هر چیزی غیر از خدا، که کسی می‌پرسته.
یه عده اون زمان بت می‌پرستیدن. الان ممکنه که پول رو بپرستن. الان خیلیا پول رو می‌پرستن، یا مثلاً کسی رو که قوی‌تره می‌پرستن.
طاغوتها با اینها چیکار می‌کنن؟
یُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ
کسایی که طاغوت رو بپرستن، طاغوت اینا رو از نور می‌بره تو تاریکیا.
یعنی اون روشنایی که تو قلبشون هست، وجدانی که دارن، فهمی که دارن، فطرت پاکی که دارن، همهٔ اینا رو خاموش می‌کنه، می‌بَردش تو تاریکی، تو گمراهی، جایی که نمی‌دونه چیکار کنه.
أُولَٰئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ
اینجور آدما میشن آدمای اهل آتش، که اونجا ابدی می‌مونن و راه خروج از آتش ندارن؛ برای همیشه اهل آتش میشن.
صَدَقَ اللَّهُ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ
هرچی که خدای بزرگ بلندمرتبه میگه، عین راستی و حقیقته.
