این قسمت معیارهای ازدواج: خوشگلی؟ پولداری؟ مومن بودن؟
مرور آیات
- مقدمه: یادآوری عاقبت کسانی که زیر فشارها از ایمانشون دست می‌کشن
- بقره آیه 218: کسانی که در راه خدا هجرت و تلاش میکنن به رحمتش امیدوارن
- بقره آیه 219 (بخش اول): شراب و قمار منافعی دارن ولی ضرر و گناهشون خیلی بیشتره
- بقره آیه 219 (بخش دوم): چقدر انفاق کنیم و چطور از اضافه مالمون ببخشیم؟
- بقره آیه 219 (بخش سوم): خدا نشانه‌ها رو روشن بیان می‌کنه تا درباره دنیا و آخرت فکر کنید
- بقره آیه 220 (بخش اول): چطور با یتیمها زندگی کنیم و مراقب سر و سامون گرفتنشون باشیم؟
- بقره آیه 220 (بخش دوم): خدا نیت واقعی رو می‌دونه و مفسد رو از مصلح تشخیص میده
- بقره آیه 221 (بخش اول): ازدواج با انسان‌های مؤمن حتی فقیر خیلی بهتر از مشرکان ثروتمند و جذابه
- بقره آیه 221 (بخش دوم): مشرکان به آتش دعوت میکنن اما خدا شما رو به سمت بهشت و بخشش فرامی‌خونه
#یتیم #ازدواج_با_مسیحی #ازدواج_با_مشرک #معیارهای_ازدواج #قرآن_خواستگاری #ترجمه_ساده_قرآن #قرآن_صوتی_فارسی #پادکست_قرآن_فارسی #قرآن_کریم #فهم_قرآن #تدبر_در_قرآن #قرآن_آسان
أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ
پناه می‌برم به خدا از شیطانی که از درگاهش رانده شد و اخراج شد.
آیهٔ قبلی دربارهٔ این بود که کسانی که ایمان نیاورده بودن، به پیامبر فشار می‌آوردن که مسلمون‌ها با اینکه می‌دونن این راه درسته، تحت تأثیر فشارها از ایمانشون برگردن؛ و هشدار بهشون داده شد که اگه این کارو بکنن، تمام کارهای خوبی که تو زندگیشون کردن بی‌اثر و محو میشه و باید تا ابد در آتش بسوزن. این آیهٔ بعدی، آیهٔ ۲۱۸، وجه دیگه و روی مقابل این رو داره بیان می‌کنه:
[بقره: ۲۱۸]
إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَالَّذِینَ هَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أُولَٰئِکَ یَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ
قطعاً اینایی که ایمان آوردن، دعوت رو پذیرفتن، و کسانی که از مکه مهاجرت کردن، داراییشونو گذاشتن و اومدن اینجا…
«وجاهدوا»، تلاش کردن، عرق ریختن، زحمت کشیدن، و اگه پاش بیفته وایسادن که بجنگن، حتی جونشونو بدن…
«فی سبیل الله»، در راه خدا، با نیت اینکه خدا از این کار خوشش بیاد و اونها رو بپذیره؛
چنین کسانی، چرا این کارا رو میکنن؟ چون امیدوارن که مورد لطف ویژهٔ خدا و رحمت خدا قرار بگیرن، مورد مهربانی خدا قرار بگیرن؛ و خدا هم بسیار بخشنده‌ست و هم بسیار مهربونه.
این بحث اینجا تقریباً فکر کنم تموم میشه.
آیهٔ بعدی دوباره یکی از سؤالاتیه که از پیامبر پرسیده شده.
در چند آیهٔ مختلف این سؤالات و جوابشون اومده:
[بقره: ۲۱۹]
یَسْأَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَیْسِرِ
رو به پیامبر میگه از تو سؤال میکنن در مورد شراب و قمار.
«خمر» یعنی شراب، «میسر» یعنی قمار.
قُلْ فِیهِمَا إِثْمٌ کَبِیرٌ
بگو در این دو تا گناه بزرگیه، بدیِ خیلی خیلی بزرگی تو این دو تا هست، گناه کبیره‌ن.
وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ
و برای مردم، البته منافعی هم دارن هر کدومشون.
حالا درباره خمر شاید منظورش منافعیه که از نظر پزشکی ممکنه داشته باشه، و میسر(قمار) هم بالاخره ممکنه کسی به راحتی سود زیادی ببره .
وَإِثْمُهُمَا أَکْبَرُ مِن نَّفْعِهِمَا
اما گناهشون یا ضررشون خیلی بیشتر از سودشونه.
سؤال بعدی، سؤال تکراریه؛ تو آیه 215 هم، این سؤال پرسیده شده بود:
وَیَسْأَلُونَکَ مَاذَا یُنفِقُونَ
ازت می‌پرسن که چه‌جوری کمک کنم به دیگران؟ چی کمک کنم به دیگران؟ تو آیه 215 جواب داد:«خیر»، و در ادامه‌شم گفت که به ترتیب، به والدین، پدر و مادر، بعد خویشان نزدیک، خواهر برادر فامیل و … کمک کنید.
حالا دوباره این سؤالو پرسیدن و خیلی مختصر، تو یه کلمه جواب داده:
قُلِ الْعَفْوَ
بگو عفو
«عفو» رو ما در فارسی اینطور میفهمیم: عفو کرد، یعنی بخشید. ولی تو عربی معانی مختلفی داره. یه معنی‌ش چیزیه که اضافه هست، زیادیِ مال شما هست. اون مقدار که اضافه‌ست و می‌تونی ببخشی.
یا یه معنی دیگه‌ش رو گفتن در حد متعادل. نه خیلی زیاد، مثلاً هرچی داری ببخشی، نه اینکه خیلی خسیس باشی.
و در کل از هر چیز خوبی باید بخشید؛ اعم از غیرمادی و مادی.
از یه لبخند ساده وقتی به یکی زده بشه، جزو انفاق حساب میشه، تا یه کمک فکری به یک نفر کردن… مشورت دادن به افراد… آموزش دادنشون؛ و دیگه سخت‌ترینش میشه همون پول که معمولا خیلی سخته برامون که پول به کسی بدیم.
کَذَٰلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآیَاتِ
خدا این شکلی نشونه‌ها رو خیلی واضح برای شما میگه، خیلی ملموس، فهمیدنی، بدون ابهام.
لَعَلَّکُمْ تَتَفَکَّرُونَ
[بقره: ۲۲۰]
فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ
اینجوری امید هست که شما فکر کنید به مسائل دنیا… به مسائل آخرت… اینکه تو دنیا چه خبره، در مقابلش آخرت چه خبره، و بعد بتونید راه درست برید.
وَیَسْأَلُونَکَ عَنِ الْیَتَامَىٰ
سؤال بعدی که هست، دربارهٔ یتیمها ازت می‌پرسن. اینکه چطوری باهاشون رفتار کنیم.
نوشتن که قبل از این آیه، تو آیات دیگه‌ای، دستورات خیلی هشداردهنده‌ای در مورد رفتار با یتیمها داده شده بود در مورد اینکه مبادا مثلاً از مال اونها چیزی بردارید، سرشون شیره بمالید و اینجور چیزا.
بعد یه عده خیلی ترسیدن که آخ آخ، دیگه اصلاً کاری با یتیمها نداشته باشیم، ولشون کنیم به حال خودشون.
این آیه اومده یه مقدار اونا رو دوباره هدایتشون کنه که قصه چیه:
قُلْ إِصْلَاحٌ لَّهُمْ خَیْرٌ
یعنی اگه هواشون رو داشته باشید و با اون توانایی‌هایی که دارید کمکشون کنید که سروسامون بگیرن… وضعیتشون درست بشه، این بهتر از اینه که رهاشون کنید.
وَإِن تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُکُمْ
«تخالطوهم» هم‌خانواده «مخلوط» هست؛ مفهومش اینه که اینا میان تو زندگی شما و دیگه با هم یکی میشید. خیلی من و تو ندارید با همدیگه، سر یه سفره‌اید، مثلاً یه یتیمو گرفتید داره با شما زندگی می‌کنه. اگه اینجوریه، «فإخوانکم»، مثل برادر شماست، یعنی دیگه مثل خانوادهٔ خودتونن؛ اونجوری دیگه سخت‌گیری شدید لازم نیست که یه قرون از اون اومد تو مال من، نباید بیاد… اینجوری نیست. راحت باشید.
اما در ادامه، خیلی دقیق میگه:
وَاللَّهُ یَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ
خدا می‌فهمه که کی مفسده و کی مصلحه.
یعنی کی می‌خواد مال یتیمو بالا بکشه و کی می‌خواد کمکش کنه. نیت دلت رو می‌دونه و رفتارت هم می‌بینه. سر خدا که نمی‌تونی شیره بمالی. اگه نیت درست داری و حواست هست، دیگه مشکلی نداره؛ راحت زندگیتو بکن و کمک کن یتیم سروسامون بگیره.
وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَکُمْ
اگه خدا می‌خواست، می‌تونست تو این قصه شما رو به دردسر بندازه و بگه که نه، هم باید سرپرستیشون کنید، هم باید مواظب باشید که هیچی از مال اونا سمتتون نیاد. ولی این کارو نکرده که راحت باشید.
إِنَّ اللَّهَ عَزِیزٌ حَکِیمٌ
قطعاً خدا شکست‌ناپذیره و کارش درسته، با حکمت رفتار می‌کنه، دستوراتش حکیمانه‌ست.
آیهٔ بعدی هم به نظر می‌رسه که جواب یه سؤاله ولی سؤالش دیگه نیومده، فقط جواب هست؛ دربارهٔ ازدواج با زن‌های مشرک، زن‌هایی که ایمان نیاوردن، یا مردایی که ایمان نیاوردن:
[بقره: ۲۲۱]
وَلَا تَنکِحُوا الْمُشْرِکَاتِ حَتَّىٰ یُؤْمِنَّ
با زن‌هایی که ایمان نیاوردن، مشرکن، ازدواج نکنید تا زمانی که مؤمن بشن؛ تا مؤمن نشدن، ازدواج نکنید.
وَلَأَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَیْرٌ مِّن مُّشْرِکَةٍ
یه کنیزی که ایمان آورده، بهتر از یه زن آزادیه که ایمان نیاورده.
(اون زمان برده و کنیز بوده؛ کنیز رو در جنگ می‌گرفتن، برده‌ها هم که خرید و فروش میشدن.)
وَلَوْ أَعْجَبَتْکُمْ
حتی اگه اون زن مشرکی که ایمان نیاورده، خیلی خوشگل باشه… شما خیلی بپسندینش… دوست داشته باشین باهاش ازدواج کنید.
وَلَا تُنکِحُوا الْمُشْرِکِینَ حَتَّىٰ یُؤْمِنُوا
حالا این بخش به زن‌ها داره میگه: با مردای مشرک ازدواج نکنید تا ایمان بیارن.
وَلَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَیْرٌ مِّن مُّشْرِکٍ وَلَوْ أَعْجَبَکُمْ
یه برده‌ای که مؤمن باشه، بهتره از مرد آزادی که مشرک باشه، حتی اگه از اون مرد خوشتون بیاد، به نظرتون بیاد خیلی خوش‌تیپه و دوست دارین باهاش ازدواج کنین.
خب الان که ما برده نداریم، کنیز نداریم، چه استفاده‌ای ممکنه از این آیه بکنیم؟ اون موقع برده‌ها فقیر بودن. تو شرایط امروزی شاید بتونیم بگیم اگه یه نفر فقیره ولی مؤمنه، بهتر از اینه که بریم با یه نفر ازدواج کنیم که خدا پیغمبر سرش نمیشه ولی پول داره.
أُولَٰئِکَ یَدْعُونَ إِلَى النَّارِ ۖ وَاللَّهُ یَدْعُو إِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ
اونها به آتش دعوت میکنن اما خدا دعوت می‌کنه به بهشت و مغفرت و بخشش… آمرزش... به اذن خودش… با دستوراتی که میده، با امر و نهی‌ها، شما رو داره دعوت می‌کنه به بهشت.
وَیُبَیِّنُ آیَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ
و آیاتش رو و دستوراتش رو شفاف و روشن برای مردم میگه، به امید اینکه متذکر بشن؛ یعنی اینکه بفهمن که قصه چیه، ماجرا چه‌جوریه، یه ذره عمیق بشن تو مسئله و بفهمن، روشن بشن.
صَدَقَ اللَّهُ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ
هرچه که خداوند بزرگ بلندمرتبهٔ عظیم فرمود، این راستی و حقیقته.
