
اعوذ بالله من الشیطان الرجیم
برای رهایی از وسوسه شیطان، برای من هیچ جایی بهتر از پناه خدا نیست.
در آیههای قبل درباره حضرت ابراهیم و بنا کردن کعبه و دعای اون برای اینکه فرزندانش و نسلش همه مسلمان باشن، یکتاپرست باشن و تسلیم محض خدا باشن گفتیم، و بعد اینکه حضرت یعقوب هم همین سفارشها رو به فرزنداش کرد. اما در زمان پیامبر و نزول قرآن ظاهراً دائماً این اختلافها بوده که نمیپذیرفتن که دین الهی همین تسلیم بودن محض در مقابل خدا هست ، و اینکه مسیحی هستیم، یهودی هستیم، مسلمان هستیم معنی پیدا نمیکنه. تمام اینها یک چیزه اون هم تسلیم بودن. ظاهراً اینجوری به نظر میرسه.
همچنان همین مسیر داره جلو میره و مفهوم آیات همین یکی بودن ادیان الهیه.
بقره ۱۳۵:
«وَقَالُوا كُونُوا هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ تَهْتَدُوا»
گفتن که «هود» یعنی یهودی باشین یا «نصارا»، نصرانی باشین تا هدایت بشید. مسیحیا میگفتن باید مسیحی باشید تا هدایت بشید، یهودیان میگفتن باید یهودی بشین تا هدایت بشین.
بقره ۱۳۵:
«قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا»
بگو: نخیر! ما این کارو نمیکنیم، ما پیرو آیین خالص ابراهیم هستیم. حنیف چند تا معنی براش گفتن؛ دین میانرو، دین ابراهیمِ یکتاپرستِ با استقامت.
بقره ۱۳۵:
«وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ»
و ابراهیم از مشرکان نبود. اینکه اینجا میگه ابراهیم مشرک نبود، احتمالاً معنیش اینه که شما الان مشرکید! ای یهودیها، نصرانیها، شما که این حرفو میزنید دارید شرک میورزید. حالا این شرک ورزیدن شاید به معنی تحریفیه که در کتابهاشون اتفاق افتاده یا دور شدن از اون مسیر اصلی یکتاپرستی.
حالا خطاب برمیگرده به مسلمانها و راه رو به اونها نشون میده:
بقره ۱۳۶:
«قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا»
شما بگید که ما به خدا ایمان آوردیم، باور کردیم خدا رو، و به اون چیزی که به ما نازل شد، یعنی به قرآن...
بقره ۱۳۶:
«وَمَا أُنْزِلَ إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ»
و اون چیزی که نازل شده به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط. یعنی ما همه اینا رو قبول داریم.
اسباط جمعِ سِبطه، سِبط یعنی نوه، اسباط یعنی نوهها. بعد از یعقوب، اسباط یعنی نوههای یعقوب. یعقوب که همون اسرائیل بود، بچههاش میشن ۱۲ تا فرزندش که یکیشون حضرت یوسف بود و بقیهشون اونای دیگه که خب تا حدودی میشناسیمشون چه آدمایی بودن، و اینها ۱۲ قومِ فرزندان یعقوب یا بنیاسرائیل رو تشکیل دادن که حالا توی نسلشون پیامبران زیادی بودند که بعداً داستانهاشون تو قرآن هست؛ مثل حضرت داوود، سلیمان، طالوت و کسای دیگه. و حالا اینجا داره از اونها خیلی خلاصه نام میبره: و الاسباط...
بقره ۱۳۶:
«وَمَا أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ»
و اون چیزی که به عیسی و موسی نازل شده و داده شده. بعداً اون اسباط یعنی نوهها میرسن به حضرت موسی و بعدها میرسن به حضرت عیسی، یعنی همون مسیر، همون ۱۲ فرزند حضرت یعقوب.
بقره ۱۳۶:
«وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ»
و اون چیزی که به همه پیامبران از پروردگارشون داده شده.
بقره ۱۳۶:
«لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ»
ما فرق نمیذاریم بین احدی از اونها، ما همه رو قبول داریم و ما در مقابل خدا تسلیم محض هستیم.
بقره ۱۳۷:
«فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ مَا آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا»
اونا میگفتن اگه مسیحی یا یهودی بشید هدایت میشید. اینجا قرآن میگه اگر اونها ایمان بیارن مثل شما به چیزی که شما ایمان دارید، یعنی بگن ما تسلیمیم و همه پیامبرها رو قبول داریم، هدایت میشن.
بقره ۱۳۷:
«وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ»
و اگر رو برگردونن... تولّوا یعنی رو گردوندن... تو اختلافن، یعنی دارن دنبال جدایی و تفرقه و شاخهشاخه شدن و شقهشقه شدن میرن. شقاق یعنی شقهشقه بشه دین، هر کس برای خودش یه شاخهای بگیره بره.
بقره ۱۳۷:
«فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ»
این کلمه خیلی جالبیه، خودش یه جملهست! پس به زودی... «فَـ» یعنی پس، «سَـ» یعنی به زودی، «یکفی» یعنی کفایت میکند، «کَ» یعنی تو را، «هُم» یعنی از آنان. یعنی نیازی به اونا نداری، خدا به تو اون چیزی رو که نیاز داری بهت میده، اونا رو ولشون کن.
بقره ۱۳۷:
«وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»
چون که خدا هم میشنوه هم آگاهه و از همه چیز مطلع هست.
آیه بعدی آیه معروفیه:
بقره ۱۳۸:
«صِبْغَةَ اللَّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً»
رنگ خدا! رنگ خدایی! یعنی همه اینا رنگ خدا رو دارن، این ادیان از مسیحی و یهودی و بقیه پیامبرا. ما هم همون رنگ خدا رو دوست داریم. و چه رنگی بهتر از رنگ خدا؟ ما با این چیزای مندرآوردی که شما میرید دنبالش کاری نداریم .
بقره ۱۳۸:
«وَنَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ»
و ما بندگی او رو میکنیم، بنده او هستیم.
بقره ۱۳۹:
«قُلْ أَتُحَاجُّونَنَا فِي اللَّهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ»
بگو: آیا شما هی میایید با ما بحث و چونوچرا میکنید درباره خدا؟ در حالی که اون پروردگار ما و پروردگار شما هم هست! ولمون کنید دیگه، هی میایید میگید یهودی، نصرانی،...
بقره ۱۳۹:
«وَلَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ»
کارهای ما برای ماست، کارهای شما هم برای خودتون، و ما خالصانه از ته دل خدا رو میپرستیم، خالص برای او خودمون رو از هر چیزی رها کردیم.
بقره ۱۴۰:
«أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطَ كَانُوا هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ»
حالا شما دوباره میاید میگید که ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط، اینا یهودی یا نصرانی بودن؟ دوباره شما میایید همه این پیامبرانو ردیف میکنید، این میگه اینا یهودی بودن، اون میگه اینا مسیحی بودن!
بقره ۱۴۰:
«قُلْ أَأَنْتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ»
بگو: شما بهتر میفهمید یا خدا؟ شما بهتر میدونید یا خدا؟
بقره ۱۴۰:
«وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ»
و کی ستمکارتر و بدکارتر از کسیه که اون گواهی رو که نزد خدا داره پنهان میکنه؟ یه اقراری کرده نزد خدا و اونو به رو نمیاره. کی از چنین آدمی بدتره؟
منظور چیه؟ منظور اینه که تمام این پیامبرانی که اسم میبرید پیروانشون این کارو کردن، اقرار کردن به تسلیم بودن در مقابل خدا و شما دارید کتمان میکنید، انگار که نمیدونید و خبر ندارید؛ در حالی که خبر دارید، همتون میدونید که این پیامبرا تسلیم خدا بودن.
بقره ۱۴۰:
«وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ»
و خدا غافل نیست از اون کارهایی که میکنید. ته دل شما رو خدا میدونه، قایم نکنید، خودتونم به ته دلتون مراجعه کنید همینو میبینید.
و آیه ۱۴۱ دوباره تکرار آیهایه که کمی قبل داشتیم:
بقره ۱۴۱:
«تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبْتُمْ»
اینا همشون دورهشون سر اومد، حالا پیامبران رفتن، پیروانشونم رفتن. اون چیزی که به دست آوردن، اون کاری که تو این دنیا انجام دادن، نتایجش براشون باقی موند، اون چیزی هم که شما به دست میارید الان برای شماست.
بقره ۱۴۱:
«وَلَا تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ»
و شما مسئول کارهای اونها نیستین. تمام.
صدق الله العلی العظیم.
هر چی که خداوند فرمود، خداوند بزرگ و بلندمرتبه، عین راستی و صدق و حقیقته.