ویرگول
ورودثبت نام
غلامرضا بیدی
غلامرضا بیدینویسنده و تا ابد دانشجو
غلامرضا بیدی
غلامرضا بیدی
خواندن ۱۰ دقیقه·۵ سال پیش

داستان کوتاه : پیامبر

همه ی مسافر ها و خدمه پرواز رو به روم نشستن . تنها کسی که شوکه نشده خلبانه . قبل از پرواز درخواست کرد برم کابین و برای این پرواز دعا کنم :

" خداوندا هر آنچه برایمان مقدر کرده ای از مرگ یا زندگی پذیراییم . خشنودی ما در رضایت توست . بندگانت را به هدف نهایی زندگی شان برسان "

رو به من کرد و با نگاه معناداری گفت : " پدر قطعا مرگ در کنار شما افتخار بزرگیه اما شما که فکر نمی کنید امروز پایان داستان مسافرای این پرواز باشه ؟ نکنه این هم از اون الهامات وپیش بینی هاتونه؟ "

به نظرم حالا فهمیده که پایان داستانش قراره چطور باشه . کاش می تونستم بفهمم هنوز هم این مرگ براش افتخار آمیزه ؟ کتابی که من نوشتم رو بغلش گرفته و با نفرت بهم نگاه می کنه . با اینکه ناراحتم نمیتونم جلوی خندم رو بگیرم .

معمولا توی این لحظات آدما شروع می کنن به دعا خوندن اما شرایط مسافرای این پرواز فرق می کنه . نه صدای دعایی و نه صدای جیغی . جوری بهت زده ان وسکوت کردن که فکر می کنم دیگه به توانایی حجره شون برای تولید صدا هم اعتقاد ندارن چه برسه به توانایی خدا برای نجاتشون . البته بهشون حق میدم . من امید و اعتقاد رو ازشون گرفتم . وقتی این دوتا رو از زندگی کسی حذف کنی مرتکب قتل شدی حتی اگه واقعا نکشته باشیش . حالا قراره من 665 نفر رو دو بار بکشم . البته خواسته ی من این نبوده که یه روز باعث مرگ این تعداد آدم بشم . من فقط یه زندگی آروم کنار لیلی رو می خواستم . به هرجایی که نگاه می کنم لیلی میاد توی ذهنم . مثلا اون زوج چینی که ردیف 6 نشستن . توی فرودگاه ازم خواستن تا بچه ی تو راهیشون رو تبرک کنم . وقتی روی سر خانومه دست کشیدم خودم و لیلی رو دیدم . اما لیلی که من میشناختم با این اهریمن غیر قابل کنترل زمین تا آسمون فرق داشت . راستش لیلی از اون آدم هاست که آرزو می کنی ای کاش هیچوقت توی زندگیت بهش بر نمیخوردی .

لیلی همبازی بچگی من بود . اون دوران همه تلاش های من برای جلب توجهش به شکست ختم می شد . بیشتر وقتش را با تونی پسر مو بلوند همسایه بازی می کرد . البته همه ی بچهای محل عاشق وقت گذروندن با تونی بودن . هنوزم از اون بچه متنفرم . همیشه از خدا می خواستم یه قدرت ما فوق بشری بهم بده تا جبران نداشتن موی بلوند و خونه ی استخر دارم بشه . وقتی فهمیدم خدا کارهای واجب تری داره تا برآورده کردن آرزو های من ، خودم دست به کار شدم و برای خودم یه قدرت مافوق بشری ساختم ؛ قدرت پیشگویی . لیلی عاشق مسابقه ی درِساژ اسب ها بود . من مسابقات رو ضبط می کردم و وقتی دوباره پخششون می کردم پیش بینی می کردم که کدوم اسب قراره برنده بشه . تنها لحظاتی بود که میتونستم برق زدن چشمای لیلی رو ببینم . من رو یه پیشگوی واقعی می دید . خوشیم زمانی تموم شد که از قدرت من به تونی و باقی بچه ها گفت . از اون روز هروقت من رو می دیدن می چسبوندنم به دیوار و می گفتن پیش بینی کن قراره کدوم قسمت بدنت کبود بشه . دوران بچگی و نوجوونی به خاطر جثه ی کوچیکم زیاد کتک می خوردم اما فرق کتک های تونی این بود که جلوی لیلی من رو می زد . متنفرم از اون بچه .

وقتی پدرم دید به خاطر فکر کردن به لیلی تمام درس هام رو می افتم من رو فرستاد کلیسا . دیگه نه تونی رو دیدم نه لیلی رو . تا 25 سالگی کلیسا بودم اما نتونستم دووم بیارم و بعدش رفتم سراغ علاقم ورزش . کارم رو توی تلویزیون با گزارش مسابقات ورزشی شروع کردم و بعدا تونستم شوی ورزشی خودم رو تووی شبکه محلی بسازم . عادت پیش بینی کردنم رو داشتم . هر چند ساختگی اما تنها توانایی بود که من رو از بقیه متمایز می کرد و البته برنامم رو. از هر 10 مسابقه اسب سواری 8 تا رو درست پیش بینی می کردم . در واقع پیش بینی درست رو می ساختم . با اسپانسر شدن مسابقات محلی و کمی دست و دلبازی از جیب تهیه کننده برنامه باعث شدم شوی تلویزیونی من پربازدید تزین شوی ورزشی تلویزیون ملی بشه . نقطه ی عطف زندگی من مسابقه ی سوپربال سال 2000 بود . با اینکه دوست نداشتم شهرتم رو با پیش بینی چیزی که تحت کنترلم نیست خراب کنم اما با فشار تهیه کننده های برنامه یه لیست پیش گویی حاضر کردم و از مردم خواستم نظراتشون رو برام بفرستن . برنده ی اصلی اولین سوپربال هزاره ی جدید من بودم . تمام پیش بینی هام درست بود . حتی خودم هم باورم نمی شد که سنت لوییز بتونه تنسی تایتانز رو شکست بده . درواقع تهیه کننده منو مجبور کرد بابت پولی که یکی از هوادارای سنت لوییز به برنامه اهدا کرده بود توی پیش بینیم اون تیم رو برنده اعلام کنم .

بعد اون برنامه تماس ها شروع شد . شبکه های معروف می خواستن من رو داشته باشن . خیلی از اون تماس ها رو جواب نمیدادم چون وقت نمی کردم . اما متاسفانه همون تماسی که نباید جواب میدادم رو جواب دادم . لیلی بود بعد 30 سال بهم زنگ زد . اونم نه با عنوان لیلی به عنوان معاون ریاست جمهوری ایالات متحده امریکا . زمانی که نماینده کنگره شده بود سعی کردم باهاش تماس بگیرم اما من رو پس می زد . اینکه چرا بعد این همه مدت می خواست باهام حضوری صحبت کنه برام جای سوال بود . البته اون لحطه فقط به این فکر می کردم که قراره دوباره ببینمش .

5 سال بعدِ اون تماس ، من مشهور ترین و مقدس ترین انسان زنده ی جهان بودم . توی اون جلسه حضوری لیلی به من پیشنهاد داد که بزرگترین شویی که تاریخ انسان به خودش دیده رو بسازیم . اینجوری که من می شدم عروسک خیمه شب بازی اون وتمام کارهایی که میگفت رو انجام می دادم . من باید نقش یک پیامبر در جهان جدید رو ایفا می کردم . کسی که معجزش پیشگوییه . من پیامبری بودم که به خاطر جمع کردن پیروانم از کلیسا بیرون زدم و با پیشگویی مسابقات ورزشی به مردم ثابت کردم که قدرت الهام و وحی دارم . اولش فکر کردم داره سر به سرم میزاره اما آخر جلسه یه مشت کاغذ ریخت جلوم که امضاشون کنم. یه سری سند از کلیسا ، از اینکه من از بچگی معصوم بودم و مرتکب گناه نشدم و یه سری سند که محرمانه بودن اون گفتگو رو به من یادآور بشن . کلی دلیل آوردم که این کار نشدنیه اما اون همه کار ها رو کرده بود و فقط مونده بود امضای من . راضی نشدم و خواستم برم اما با لبخند کنارم نشست و گفت :"از همون اول ضعیف و دروغ گو بودی . از همه کارات با خبرم . پیش بینی دروغ توی بچگی برای جلب توجه من ، لابی کردن برای بردن مسابقه های شرط بندی ، پولشویی و قمار سر پیشگویی های تلویزیونی و باقی کثافت کاری هات . اینقدر سند و مدرک ازت دارم که اگه با من کار نکنی باید تا آخر عمر بری زندان "

وقتی این حرف ها رو میزد پوست بدنم داغ شده بود . نمی تونستم باور کنم لیلی کوچولوی من داره این حرف ها رو می زنه .ازاون روز به بعد من شدم پدر بندیکت . کسی که قدرتش از هر امپراتور و پاپ و رئیس جمهوری بیشتر بود . یک پیامبر آمریکایی .

هر چیز که یک پیامبر نیاز داشت رو داشتم . دین مخصوص خودم . پیروان مخصوص و انجیل مخصوص به خودم. هرجا برید انجیل من رو می بینید ، کتابفروشی ، کلیساها ، مدارس ، هتل ها و حتی توی جیب صندلی هواپیما ها . البته من چیزی داشتم که هیچ پیامبری نداشت . من یک شوی تلویزیونی داشتم که هر هفته یک روز پخش می شد . توی اون برنامه جواب تلفن 10 مخاطب رو میدادم و براشون پیشگویی می کردم .آیا به دختر مورد علاقم میرسم ؟ امسال فلان سهم بورسی قراره چقدر رشد کنه ؟ رئیس جمهور بعدی یک زنه؟ البته که همشون دستیار ها و مدیر برنامه های خودم بودم . سال 2005 بود که با پیش بینی مرگ رئیس جمهور به رکورد 5 میلیارد نفر پیرو رسیدم . البته این هم نقشه ی لیلی بود از روزی که من رو استخدام کرد توی فکر رئیس جمهور شدن بود وچه راهی آسون تر از مرگ رئیس جمهور فعلی و جایگزین شدن معاونش . با قدرت لیلی و پیروان من دنیا جلوی آمریکا زانو می زد . حس می کردم روز به روز به لیلی نزدیک ترمیشم و شاید یه روز بهش برسم . از موقعیت جدیدم هم بدم نمیومد. تنها چیزی که بهش فکر نکرده بودم این بود که هر آدمی تاریخ مصرف داره .

نزدیک انتخابات بود و لیلی توی اکثر نظر سنجی ها بازنده انتخابات . حتی تبلیغ های من و پیش بینی هام از آینده روشن امریکا با بانو لیلی واتسون هم تاثیر زیادی روی نتایج نمی ذاشت . ارتباطم با لیلی کم شده بود . حس یه آدم بی مصرف رو داشتم . می خواستم براش کاری کنم که چشماش مثل بچگی هامون برق بزنه . کمتر از یک ماه به انتخابات جلسه فوری امنیت ملی تشکیل داد و من رو هم به عنوان پدر معنوی آمریکا دعوت کرد . تصمیم اون جلسه این شد که من پیش بینی کنم قراره در آینده نزدیک یه جنگ امنیت شهروندان امریکا رو به خطر می ندازه . اگه این پیش گویی من به حقیقت تبدیل می شد لیلی می تونست بدون انتخابات و توی وضعیت جنگی 4 سال دیگه توی قدرت بمونه . قرار شد به عنوان تیر آخر من یه سفر به چین داشته باشم و با جلب سرمایه ها وتجار چینی و لابی اونا با افراد قدرتمند داخل امریکا برای لیلی اعتبار و رای جمع کنم . اگر این راه هم جواب نداد باید یه جنک می ساختیم . اما لیلی جزئیات دیگه ای به هیچ کس نکفت . همه چیز خوب بود تا 15 روز پیش .

راستش هنوزم باورم نمیشه سوار این هواپیمام . هنوزم باورم نمیشه من و لیلی بچهای ضعیف جثه ی چند سال پیش اینقدر بزرگ شدیم که احتمالا جنگ جهانی بعدی رو شروع کنیم . 15 روز پیش من رو دعوت به اتاق بیضی شکل کرد . دوباره کلی کاغذ جلوم گذاشت و یک خودکار . وصیت نامه معنوی من ، سند سکوت اسرار محرمانه و عجیب تر از همه سند ازدواج من و لیلی . ازم سوال کرد " اینقدری دوسم داری که برام جون بدی " من جوابی نداشتم . خودش ادامه داد " میخوام کاری کنم به آرزوت برسی . میخوام رویای شب هات رو برات به واقعیت تبدیل کنم ، ازدواج و رسیدن به من در ازای جونت " +" می خوای برات چیکار کنم ؟" - " 15 روز دیگه قراره به عنوان سفیر دوستی بری به چین اما هواپیمات هیچ وقت قرار نیست به مقصد برسه . به نظرت اگه چین ، پیامبر آمریکایی ها رو توی هوا بزنه چه اتفاقی میفته ؟ "

اینا آخرین حرفایی بود که من از اون جلسه یادمه . به جز سند ازدواج باقی سند ها رو امضا زدم. من قراره بمیرم بدون اینکه به لیلی رسیده باشم . چند سال قبل اعتقاداتم رو ازم گرفت و با حرفای اون روزش امیدم رو . امید یک زندگی آروم کنارش و بدست آوردن عشقش ؛ برای همیشه از زندگیم رفت . برای همینه که حال این مسافر ها رو درک می کنم .

من بعد از از دست دادن امید مرگ رو انتخاب کردم و میدونم که این مسافر ها هم مرگ رو قبول کردن . اینکه با پای خودم به سمت مرگ رفتم ناراحتم نمیکنه . از این ناراحتم که میتونست بمب رو توی کیف بزاره و تحویلم بده اما اصرار داشت با جلیقه بپوشمش . اولش فکر کردم اصرارش بابت اینه که کسی زیر لباس یه رهبر مذهبی مثل من رو نمی گرده اما قرارهم نبود کسی توی فرودگاه من رو بگرده . همه چیز هماهنگ شده بود . با شناختی که از لیلی پیدا کردم احتمالا می خواسته من نزدیک شدن تایمر به صفر رو ببینم و بفهمم هر پیشگویی یه تاریخ مصرف داره .

پیش بینیجنگ جهانیآمریکاداستان عاشقانه
۱
۰
غلامرضا بیدی
غلامرضا بیدی
نویسنده و تا ابد دانشجو
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید