23 مهرماه امسال[1] این خبر بر روی سایتهای خبری قرار گرفت که حجهالاسلام و المسلمین آقای پارسانیا به ریاست موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران انتخابشدهاند. بیاید نگاهی به فهرست مسئولیتهای ایشان بیندازیم:
1. عضو هیئتعلمی دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران؛
2. عضو شورای حوزوی شورای عالی انقلاب فرهنگی؛
3. هیئتعلمی دانشگاه باقرالعلوم؛
4. رئیس پژوهشگاه علوم وحیانی معارج؛
5. عضو گروه علمی فلسفه علوم انسانی مجمع عالی حکمت؛
6. مشارکت در نوشتن کتابهای درسی دبیرستان (فلسفۀ پایۀ یازدهم سال ۱۳۹۷، فلسفۀ پایۀ یازدهم ۱۳۹۸، فلسفۀ پایۀ دوازدهم ۱۳۹۸، جامعهشناسی نظری (۱) دوم دبیرستان سال ۸۹، جامعهشناسی نظری (۲) سوم دبیرستان ۱۳۹۰، علوم اجتماعی پیشدانشگاهی ۱۳۹۱، جامعهشناسی (۱) سال ۱۳۹۶، جامعهشناسی (۲) ۱۳۹۶)؛
7. عضو هیئتامنای دفتر تبلیغات اسلامی؛
و اکنون هم اضافه کنید: 8. ریاست مؤسسۀ مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران.
با خواندن این فهرست که از وبسایت این مراکز علمی و پژوهشی گردآوریشدهاند (به جهت آنکه سایت اینترنتی برخی مراکز اطلاعات لازم را به مخاطب نمیدهند، به ذکر موارد ثبتشده اکتفا کرده و شنیدهها را نیاوردهایم) چند سؤال برای مخاطب طرح میشود: آیا حقیقتاً ایشان فرصت و توان لازم را دارند که حق این پیمانه را بهتمامی ادا کنند؟ طبیعتاً این سؤال، استفهامی انکاری است!
اگر همانطور که هر عقل سلیمی چنین حکم میکند، این فرصت و توان در یک فرد وجود ندارد، چه میشود که آقای پارسانیا در چنین موقعیتهایی «نه» نمیگویند و هر پیشنهادی که به سمتشان میآید را میپذیرند؟
برفرض که ایشان، با حسابوکتابی، خود را محقّ میدانند. مگر در این کشور قوانینی وجود ندارد که جلوی تلنبار شدن مسئولیتها و منصبها در یکجا را بگیرد؟ پرسوجوی کوتاه من نشان میدهد در اردیبهشتماه سال 1398 بخشنامهای به دانشگاهها ارسالشده است مبنی بر اینکه اعضای هیئتعلمی (در دانشگاههای مذکور در نامه) نمیتوانند با سایر دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی، پژوهشی و فناوری دولتی، غیردولتی غیرانتفاعی و دستگاههای اجرایی دولتی و غیردولتی قرارداد همکاری تماموقت و یا نیمهوقت داشته باشد و همکاری غیرمستمر عضو با مؤسسات مذکور خارج از ساعات رسمی کار موسسه، با اطلاع رئیس موسسه بلامانع است.
باوجود چنین حساسیتهایی، چطور است که ایشان همزمان عضو هیئتعلمی دانشگاه تهران و دانشگاه باقرالعلوم (علیهالسلام) هستند، علاوه بر اینها این تعداد منصب و مسئولیت ریزودرشت دیگر نیز برعهدهگرفتهاند؟ این سؤالی ساده و سرراست است، چرا و بر چه اساسی به برخی آسان میگیرید؟
جایی که نه عقل سلیم و نه عرف و افکار عمومی، نه نهاد آرام یا ناآرامِ درون خود شخص، نه قواعد درون نهاد دانشگاه مانع از انجام کار اشتباه نمیشود، به چه دستاویزی باید متوسل شد؟
[1] 1399