حقیقت من

نه شاعرم

که سکوتم سُر بِخورَد لابلایِ سطر هایِ کتاب

ورق به ورق

فاصله بگیری

نه معشوقه ی زیبا رو

که پشتِ نقابِ هفت رنگ

عشوه گری کنم...

من

عصیانِ واژه هایِ درونم

سرکوب میشوم

پی در پی

به پتکِ قضاوت...