مامانم رفت و اصلا ناراحت نیستم و نمیدونم گندی که زدم رو برای خودمم توجیه کنم! هیچ علتی توی این مخ لعنتی‌ام نیست فقط می‌دونم که لحظه‌هایی هست که من نیستم. من نیستم که اینقدر عصبانی و کینه‌ای هست. اونقدر تغییر کردم این چندسال که خودمو نمیشناسم. دائم دارم سعی میکنم عالی ترین باشم ولی شکست میخورم. حتی به وسواس‌هامم نمی‌تونم رسیدگی کنم و اضطرابش روم مونده. الان رضا یزدانی داره توی گوشم می‌خونه توی آخرین دقایق صبرم تورو بهم داد ولی همش منطقم میگه ای کاش صبرم جواب نمیداد و تا ابد دلتنگ تو بودم تا اینجوری از سمتت آسیب ببینم. حتی در حد یک نوشته‌ی کوتاهم آشفتگی‌ام پیداست و فعلا همین.
