هرچی بیشتر میگذره دارم فکر میکنم که ای کاش با یه ادم هم سطح خودم در ارتباط بودم ، این آدم منو واقعا میترسونه، میترسم همونی باشه که یه عمر ازش فرار کردم ، همونی که منو به خاطر خانوادم میخواد، مثل دوستای از دست رفتهام
خستهام از این که اینقدر تحمل میکنم، از عشق، از این ترس جدایی ، از عاقبتش. جوری گیر کردم که واقعا ای کاش هرگز صائب نمیرفتم، کاش همون روزها همه چیو تموم کرده بودم و دنیا برام جور دیگهای رقم میخورد. شاید اون موقع فقط دلتنگی علی رو داشتم ولی الان فقط دلتنگ اون نیستم و هیچ چیزی ندارم. خالی تر و گنگتر و پوچ تر از این حرفام که دیگه عشقی برام مونده باشه...