مگه آوارگی تعریفش چیه جز این که به جایی تعلق نداشته باشی؟ خونهی گرم و امن نداشته باشی؟
من خونه دارم، تخت دارم، یار دارم ولی آوارهام، وقتی حالم بده جایی ندارم که آروم شم باید پناه ببرم به خیابون و جاهای عمومی که کلافهترم میکنه. من حتی اتاق کوچیک ۵ متری هم ندارم که برم یه گوشهاش خودمو حبس کنم و گریه کنم و بخوابم و مطئمن باشم وقتی از خواب بیدار میشم میتونم زندگیمو از سر بگیرم! چون الان فقط وقتی زندگی میکنم که خوابم و رویا میبینم.بیدار که میشم بیشتر از قبل توانایی ندارم چون دوباره توی این قفس با نگهبانش باید ادامه بدم. اره برای من این خونه شده قفس با یه نگهبان که فکر میکنه عاشقمه...