ویرگول
ورودثبت نام
غمسار
غمسارشبِ تاریک و بیمِ موج و گردابی چنین هایل/ کجا دانند حالِ ما، سبکباران ساحل‌ها؟
غمسار
غمسار
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

یا ممات، یا وفات

امروز خودم رو توی آینه‌بغل ماشین هم‌کلاس‌م (بگو آینه دق!) دیدم‌، خیلی زشت بودم؛ صورتی که نرمی‌ش رو از دست داده و پر چین‌وچروک و جوش و ماندهٔ جوشه، موهایی که خودشون اگرچه کنده‌شده‌ان، امّا رنگ‌دانه‌شون روی پوست‌م مشهوده. بدن‌م رو می‌نگریستم که هیچ‌چی‌ش فمینن نیست و باافزایش سن داره فجیع‌تر می‌شه، به شرایطی می‌اندیشیدم که توش حتی بدوی‌ترینِ خود واقعی‌م نمی‌تونستم باشم، و هم‌کلاس اصالتاً مهربانی که هرموقع من رو می‌بینه به‌خنده یک مشت تیکه‌کنایهٔ جنسیتی بارم می‌کنه و به فمبوی‌ها یا دخترها منتسب‌م. دخترینگی رو خوب بو می‌کشن ولی چهره‌ای که از خودم بروز می‌دم، خیلی هم سرکوب‌شده‌ست و با این گفتارها و کردارها، بدون این‌که بخوام برای امنیت‌م از چیزی که هستم فاصله می‌گیرم.
سوایِ ترنس‌کشیِ بی‌مرزِ مشتی مرد و زنی مردسالار که سودای سنّت و شکوه گذشته رو به‌سر می‌پرورند، من دل‌م نمی‌خواست ایران، توی چنین شرایطی و با این بدن و انتسابات اجباری بزینم (نزینم!)؛ من اون‌چه که وجود داره رو نمی‌خوام، گستره‌ای از نکبت‌ها که دربرابرشون ناتوانم؛ من نمی‌خواستم آن خاطرات بس مهمل رو بگذرانم، که با تداعی‌شون حس خفقان و تسخیر به‌م دست می‌ده؛ من نمی‌خواستم، هیچ‌چیزی رو، مؤکداً هیچ‌چیز رو. دردناک شاید الان به‌جان برسه کمی، ولی ارادهٔ حقیقی در من گویی هرگز لمس نگشته. حتی این‌که خودم رو به‌عنوان سوفا پذیرفته‌ام من رو می‌هراسونه، تو چه‌قدر واقعی هستی سوفا؟ تو آیا حقیقتاً هستی، بوده‌ای؟ منی که درپاسخ‌ش بی‌اندوختم و بی‌اتّکا، قصدِ آتش بر همهٔ بودونبودم رو می‌کنم. ای‌کاش از هر صحنهٔ هستی، همچو اویی که شکست و از بُعد زمانی به عدم پیوست، من هم می‌سوختم و به جایی می‌شدم که هیچ‌کجا نبود.

امروز با سرکوب‌ها و احتقانات درون (پراثر از برون پندارا) کلنجارهایی داشتم، دست‌ به دور گلو و سینه می‌زدم و تمّنای اشک رو به‌ناله و سکوت با فشردن پیرهن و تن‌م می‌کردم، نبارید هیچ و این گمانِ سیاه که چون نیست منی. خستهٔ چشم رو برهم گذاشتم دفعاتی که دریغی باز؛ خواب موعودگاه کابوس و آشفتگی بود و خفقانِ پسینِ بیداری چنگِ بیش‌تر روی صورتکِ پاره‌ام می‌انداخت. انگار بدون این‌که بخوام، انگار به‌تسخیر چیزی که ازش می‌گریختم درمی‌اومدم و دیگه بی‌دست‌وپای وجودم، اون حنجرهٔ مخدوش نایی برای اِستاد و ابزار بودگی نداشت. به‌غایت، امروز هرآن‌چه که این چندین‌ماه با جون‌ودل‌م ساخته بودم فروپاشید، خودی یا چیزکی در من گم شد و مرد که «حتی نمی‌دانم هست چه و تا به کدام ژرفا غریقه خواهد گشت...».
ممات و حیات من نمی‌خوام، یا ممات یا وفات زندگیِ مضحک!

شاید پاکیده شود...

۴
۱
غمسار
غمسار
شبِ تاریک و بیمِ موج و گردابی چنین هایل/ کجا دانند حالِ ما، سبکباران ساحل‌ها؟
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید