آشیانْ بیآستانِ مرا، کردی چهگونه تو؟ ساختی بهچه رویم که پِی میبِگیرم و پیدرپی، ز هول وقوفت، روی بیگانگی برم؛ بی نگاهی سیر، گرسنه - بیکوی جویمت به ناجای وجود. بهسودا میکنم پیدات، دراقسای «نیست» و زیست؛ بودن است این بیوقوعم، هستیبخش! خیالت مگیر از من که هیچ کُنی همهچیز! نخواهمت که به حسرت آرزو روی... نخواهمت...