از مدرسه رفتم کارت ورودبهجلسه رو بگیرم، وای اینقدر دستوپاچه و ترسان بودم که نمیتونستم بگم برای چی اومدم؛ لرزیده و لرزنده روی صندلی نشستم. دادنِ سلام بلایی بود هزارمصیبتی.
مدیرمون اومد، دبیر تاریخ و جغرافیای مدرسه هم بود که عضوفعّالِ فرهنگسرای اینجاست؛ مدیرم گیر داد که آآآآی این بچه شاعره، نویسنده است، قلمش خیلی خوبههههه جوری که از شرم و ناامنی داشتم بهقعر وجودم میلغزیدم. درواقع من رو به دبیر برای عضویت و شرکت در همایشها و فعالیتهای فرهنگسرا شناسوند و اون هم شمارهٔ من رو گرفت برای اطلاعرسانی.
نمیدونم بگریم، از اضطرابی که به وجودم افتاده و اسنپی که پیدا نمیشه ناله کنم، یا شادمان باشم و یا برافروخته از دست این گیجبازیهااام!
مدام به خودم میگم بیااارااام سوووفاااا چیزی نشده، هیچکس قرار نیست بکشدت؛ سر چی هراسونی دختر؟
سر چی هراسونی دختر؟!