
اوج درگیری و تنش با آدمهای بیرون، به این فکر میکنم که آیا میشود در این لحظه، ذهن را خالی کرد؟
در لحظهای که خشم تمام وجودم را گرفته است، چشمانم را میبندم و به مسیر جریان تنفسم، توجه میکنم.
رفته رفته همه چیز تمام میشود. تمام تصویرهای جنگی از میان میروند. دیگر بیرون از خودم را نمیفهمم و نمیدانم چه بر آنها کذشته است. احتمالا آدمها با تعجب چندبار صدایم میزنند و وقتی واکنشی از من نمیبینند، میروند.
تنهایی با خلوت متفاوت است. خلوت یا همان solitude انسان را با خودش تنها میکند. دقیقا با خودش تنها میکند. خیلی از ما فکر میکنیم خلوت یعنی یک کنجی پیدا کنیم و تنها باشیم. اما دقیقا در همان کنج، با فکر کرذن به رفتارها و گفتارهای دیگران تنها میشویم و این خلوت نیست. سکوت ذهن و خلوت، دو ریشه درهم تنیده هستند.
بعد از خلوت یا در حین آن، نوشتن بهترین سوغاتی ایست که میتوان از عالم وجود با خود آورد.
یکی از محورهای قافله خلوت و نوشتن خلوتنامه است. اعضای قافله خلوتهای خود را ثبت میکنند و برخی از آنها در اینجا منتشر خواهد شد.
زهره؛ خلوتنامه
دلم میخواهد تا آخر دنیا راه بروم، دلم میخواهد آنقدر بروم که به هیچ کجا نرسم و تا ابد زار بگریم، بگریم در تنهایی خودم، بگریم بر فقر خودم، بگریم بر دستان کوتاهم، بگریم بر این ذهنم و آنچه درون آن است، منی که آرام ندارد، منی که حیران است و سرگردان، هیچ نمی خواهم، هیچ نمی جویم ولی میخواهم دستانم در کار باشند، میخواهم پاهایم در راه باشند، می گریم بر منی که حیران است.
#زهره