میدانی عجیبترین بخش ماجرا چیست؟
اینکه ساعت دیواری فقط وقتی من نگاهش نمیکنم تیکتاک میکند. هر بار که چشمم را به آن میدوزم، عقربهها بیحرکت میشوند؛ انگار منتظرند من اول پلک بزنم.
دیروز همسایه طبقه بالا آمد و گفت: «دیشب تا صبح با چه کسی حرف میزدی؟»
خندیدم. گفتم: «من تنها زندگی میکنم.»
او هم خندید؛ اما خندهاش از آن خندههایی بود که انگار چیزی را میداند و نمیگوید.
شب، وقتی چراغها را خاموش کردم، صدایی آرام از گوشه اتاق گفت: «دروغ گفتی. ما که اینجاییم.»
نگاهش نکردم. اگر نگاه کنی، پررنگتر میشوند.
صبح که بیدار شدم، روی میز یادداشتی بود با دستخط خودم:
«امروز حالمان خوب است. لطفاً تصمیم مهمی نگیریم.»
«حالمان؟» من که فقط یک نفرم...
یا شاید بودم.
تا عصر انرژی عجیبی داشتم. همه قفسههای کتاب را جابهجا کردم، برای پنج اختراع جدید نقشه کشیدم، تصمیم گرفتم یک شرکت تأسیس کنم، سه زبان تازه یاد بگیرم و تا آخر هفته یک رمان هزارصفحهای بنویسم. دنیا آنقدر روشن و سریع بود که انگار مغزم از خود زمان جلو زده بود.
اما غروب...
همه چیز فرو ریخت.
همان اتاق، همان کتابها، همان میز؛ اما انگار وزن جهان چند برابر شده بود. حتی بلند کردن لیوان آب هم شبیه بالا بردن یک کوه بود.
دوباره صدای گوشه اتاق برگشت.
گفت: «دیدی؟ گفتم زیاد اوج نگیر.»
این بار برگشتم.
هیچکس آنجا نبود.
فقط آینه.
و در آینه، من ایستاده بودم؛ اما یک لحظه طول کشید تا تصویرم حرکت مرا تقلید کند.
آن یک لحظه...
هنوز مطمئن نیستم واقعاً اتفاق افتاد، یا فقط داستانی بود که ذهنم برای خودش تعریف کرد. شاید ترسناکترین چیز همین باشد: وقتی دیگر نمیدانی کدام روایت را باید باور کنی.