گس و کال سر میخورد نگاهم...تا برسد!به چشمهایت...یک بهار و هزار مردادم تلف میشود!!!
به قول عزیز نسین شده ای نان و نمک!
خنده هایت شده قوت غالب مردمان چشمم!
اصلا میدانی چیست؟؟؟
هذیان میگویم!
این روزها آنقدر ساعت و ثانیه ی اضافی مانده روی دست دلم که نمیدانم خرج یادآوری کدام خاطره ی خاک خورده بکنمشان!
تمام این سالها آب در هاون کوبیدم!!
هی خیال بافتم و آرزو نشاندم پای رویاهای محالم...
تمام این شبها فاتحه خواندم پای قبری که مرده ای را به آغوش نکشیده بود!!
لرزید قلبم برای اشکهای تمساح!!
دست و پایش را گم کرد چشمهایم؛ برای نگاهی که گاه و بیگاهش هم از آن من نبود!
سر سختانه ساده گرفتم لجاجت کودکانه ات را!
اینبار دیگر کاش مستجاب الدعوه نباشم!
حالا که رفتی دیگر برنگرد!!!
صدای دهل از دور خوشتر است جانم!!!
آسیه محمودی
