

من هیچوقت نامه ننوشته ام!
نه که ننوشته باشم نه...منظورم دست خطی است چند سطری با دیباچه های عاشقانه و نقاشیهای ناشیانه ی شمع و گل و پروانه و قلب تیر خورده!
نامه ای که نگارنده از جداییها گله کند و کام شاخه نبات فالهایش با یوسف گمگشته تلخ شود و نفس باد صبا امید واهی دهد به بازگشت معشوقه!
کلمه هایی ک( آ )ناشیانه قر و قمیش بیاید و (ی) بی محابا بخوابد بر شانه ی خطوط آبی برگه های کاهی دفتر های سهمیه ای!
من تا به حال نامه ی عاشقانه ننوشته ام اما تا دلت بخواهد نامه های بی پاکت و تمبر و بدون نشانی دیدم!
نامه هایی که لایش پر بود از گلبرگهای رز و محمدی!
نامه هایی که بوی عطر مشهد میداد که با بوی نم کارتن ویفر مینو عطر تهوع آوری بهخود گرفته بود!
نامه هایی که مقصدش خانه ی یار بود و مبدا دل تنگ عاشق!!!
نمک در نمکدان شوری ندارد!!!دل ما طاقت دوری ندارد!!!
نامه هایی پر از بوسه های نجیب!حرفهای دونفره ای که معمولا دوست و رفیق خوش خط مینوشت و عالم و آدم میشدند شاهد عاشقانه های دونفره!!!
نامه هایی که ماندند لای کتابها و دفترها !
حرفهایی که بغض شدند و به روی بالشها باریدند!
نگاههایی که نجابت شدند و سرخ کردند گل گونه ها را!!!
بوسه هایی که حناق شدند و بستند راه گلو را!!!
سالهای کمیته و نجابت و بکارت و حیا!!!
سالهای طعنه و طلای روشن زیر چارقد تعصب!!!
سالهای خمپاره و جسد پاره پاره ی معشوق!!!
سالهای رویاهای ترکش خورده و دستهای به جا مانده در مهلکه!
سالهای عاشقانه های حک شده روی دیوار پناهگاهها!
من تا بحال نامه ننوشته ام اما ...
اما نامه ها در سالهای سنگسار و دختران آفتاب مهتاب ندیده میرفتند که روی معشوق را ببوسند!!!!


آسیه محمودی