من به قانع بودن اعتقادی ندارم،ندارم،ندارم،ندارم،ندارم.
وقتی بچه بودم همیشه بهم میگفتن به چیزی که داری قانع باش ولی من همیشه فکر میکردم یه جای کار میلنگه،چرا؟
من میدونستم که تو دنیا بیشتر هست،فکر میکردم چرا وقتی بیشتر هست تو دنیا باید به این چیز کم قانع باشم،جالب اینجاست بهم میگفتن که قانع بودن و شکرگزاری یکیه،مرد حسابی کجاش یکیه؟
الان که بزرگتر شدم خودم فهمیدم خیر؛ شکرگزاری از خدا تشکر میکنی بابت چیزی که گرفتی و خدا هم بیشتر بهت میده ولی قانع بودن یعنی من همینو میخوامو بس،دستاتو مچاله میکنی و از گرفتن نعمات دیگر خودداری میکنی.
