
خوابیدم به عشق اینکه صبح ببینمت؛ ای عزیزتر از هرچه هست، درود.
میخواستم کنارم باشی، شب قبل از رفتنم رو میگم. دوست داشتم کنارم باشی و بپرسم : "میشه واسم بخونی لالایی؟"، از آینده بگیم، رقص کنیم، مثلا بخوابیم و قول بدم زنده و سالم برگردم. تا صبح به صدای نفس کشیدنت گوش بدم و تمامش رو حفظ کنم. به این فکر کنم که منی که چنین در چاه چشمونت غرقم، چطور ترکت کنم؟ وقتی انقدر معتادتم!
من از زندگی به تو گریختم و مُرید خط چشمونت شدم. قبل از رفتن نشد بگم: توی قلبمی همیشه، نشد بگم.
اینجا بدون تو، بدون دیدنت، دوباره دچار یه مرگ تدریجی شدم به اسم زندگی. دیروز لحظهای بود که به پایان خودم نزدیک میشدم، اما از دور اسمت رو شنیدم، نمیدونم کی بود و چرا این اسم رو فریاد زد، ولی به نظرم خداوند تو رو آفرید که آرامش قلب من باشی.
نمیدونم چرا این رو میگم، اما هر بار که بهش فکر میکنم کسی در من میمیره، تمام وعدههام بیتو شام غریبانه. خوابیدم به عشق اینکه صبح ببینمت اما نبودی، نیومدی! کابوس میبینم، گرچه تو زیباترین کابوس هر مردی، اما...
نیومدی و نشد بگم: "توی قلبمی همیشه"، نشد ببینمت اما الان میگم، به تمام نفسهات، به چشمون سیاهت، تو برای همیشه در قلبمی
...