
گاهی انتظار بهترین احساس دنیاست، مثلا آنجا که گوشهیِ دنجِ کافه مینشینی، قهوهای مینوشی و خیره به در نگاه میکنی تا یار بیاید؛ حتی فکر میکنی اگر خیرهتر نگاه کنی، زودتر میآید.
چند هفتهای از نامه اوّلم میگذرد، انتظار داشتم تا به امروز نامه را خوانده و یادداشتی از تو به دستم برسد. نمیدانم، شاید فکر کردهای که آن نامه را من ننوشتهام و مثلا یکی از دوستانمان برای شوخی آن را برایت فرستاده است.
گفته بودم تا چند ماه اجازه نامهنگاری نداریم؛ اما خب از آنجایی که ******* سانسور ******* شد! ناگهان نیمه شب خبر رسید که نامهها را میتوانیم بفرستیم و البته وقت کم بود و من خواب آلود شروع به نگاشتن کردم. در واقع مسئول پست شخصا با عجله فراوان بر سر من ایستاده بود و البته این هم به لطف سرگرد بود. برای همین نامهام بسیار بریده بریده و ناپخته شد.
خلاصه، بدان که من سالم و سلامت هستم و امیدوارم که تو هم بهتر از همیشه باشی. دوست داشتم در آن صبح زیبا پیش از حرکت قطار تو را ببینم. به هرحال صبح را با خاطرِ تو شروع میکنم و شب با یاد تو به خواب میروم.
انتظار بهترین حسِ دنیاست، اگر برای خواندنِ تو باشد.
...
نامه اول: مجموعه نامهها [قبل از رفتن]