
رمز کارت یادم رفت،
اما یادم بود که بستنیام چه طعمی دارد،
که نسیمِ عصر، خنک روی صورتم میوزد،
شاید ذهنم خالی شد تا مزهی زندگی را بهتر بفهمم؛
شاید عددها رفتند تا حضور برگردد.
فراموشی هم گاهی
نوعی یادآوریست —
یادِ اینکه من همینجا هستم،
در طعم، در هوا، در اکنون.
🌸