امروز از همان صبح، تصمیم گرفتم آگاه زندگی کنم.
قدمهایم را روی زمین گذاشتم و با هر نفس، خودم را به “حال” برگرداندم.
هوا خنک بود، موسیقی در گوشم جاری،
وقتی به خانه برگشتم، صبحانهام سوسیس بندری بود؛ ساده، تند، خوشبو.

ظهر، استانبولی پختم با سبزی تازه و دوغ خنک.
بخار آرامش از قابلمه بالا میرفت و خانه بوی گوجه و عشق گرفته بود.

همهچیز عادی بود، اما در عادی بودنش، معنا پنهان بود.
عصر، سریال «قصههای جزیره» را دیدم —

و بعد، در هوای خنک حیاط، کنار خانواده نشستم.
مامان آش رشته پخته بود،.
چای ذغالی روی لبم مزهی کودکی داد،
و من در دلِ همین سادگی فهمیدم:
زندگی همیشه همینجاست — در میان بخار آش، لبخند مادر، و نوری که از برگهای درخت میگذرد.
امروز، خودم را بخشیدم.
برای همهی روزهایی که عجله داشتم، برای فکرهای اضافه، برای نگرانیهای بیدلیل.
به خودم فرصت دادم تا “باشم” — نه کامل، نه بینقص — فقط حاضر و زنده.
و فهمیدم که اگر در لحظه زندگی کنی،
هر چیز کوچکی میتواند شادیِ همیشگی باشد.
مثل پیادهروی صبح، مثل یک لقمه ساده،
مثل بخار آش رشتهای که با عشق پخته شده. 🌸
---
یکشنبه ،۱۱آبان ۱۴۰۴