باز هم دلیل نوشتنم در اینجا چیزی جز این که کسی را نزدیک خود نمی‌بینم و شاید نوشتن از بار فکری بکاهد نیست!
همین الان که دارم این متن را می‌نویسم مقدار خوبی کار انجام نشده دارم. :)
شاید نوشتن در اینجا هم غلط باشد و در آخر چه کسی اهمیت می‌دهد که سرانجام پایانت چطور و چگونه‌ست؟
سبزی به زردی می‌گراید و خزان می‌شود کم کم و من که در بهار می‌‌گفتم در بازی با درختان هم می‌بازم، حال از این هم‌رنگ شدن بیزارم!
به کدامین سو قدم می‌گذارم و به کدامین راه می‌روم و به کجا خواهم رسید؟ و درست است و درست می‌گویند “هر که به مقصد خوش است مانده‌ی بن‌بست‌هاست.“
من پایان نمی‌دانم، گذر و عبور بسیار دیده‌ام ولی یاد انگار نگرفته‌ام، نوشته‌ام، درس اما انگار نگرفته‌ام، خوانده‌ام، مفهوم انگار درک نکرده‌ام، دیده‌ام، عبرت اما انگار نگرفته‌ام.
در پس تمام روزهایی که گذراندم و گذشت، روزهایی که با قدم‌های کوتاه و سریع، روزهایی که با سکون و راکد بودن، روزهایی که ارام و اسان، گذشت، دور که شدم از بالا که نگاه کردم همیشه در قلبم سیاهی دیدم! شاید نور زیادی ندیده‌ام ولی هیچ‌گاه خاطرم نیست روزنه‌ها بسته شوند! ولی فایده چه بود؟ نوسان بین دو نقطه! نوسان بین بودن و نبودن! هیچ هیچ فایده‌ای نداشت!
بله درست گفته است شاعر که ”خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند و دست منبسط نور روی شانه آنهاست.”
من همیشه گفته‌ام اما فقط گفته‌ام که عبور و کذشتن خوب است و من هنوز تماما خاطرم هست،. لحظه به لحظه خاطرم هست، و امروز و تمام حالت‌های این‌گونه‌ام چیز جدیدی نیست، امروز روز جدیدی نیست!
و من حق دارم از تکرار و تکرار شدن خسته شوم.
قبلا همین‌جا کسی برایم چیزی نوشته بود که “تو هستی و اثر خودت را می‌گذاری هرچند این اثر کوچک باشد.” و من هنوز چیزی ندارم که در این باره بگویم یا بنویسم.
