دلیل این که الان دارم اینجا مینویسم اینه که دوست دارم حرفایی که دارم فقط توی دفترچه خاطراتم نمونه و کسایی باشن که بخوننشون و گاهی یه چیزی هم بگن!
چند روزیه که شبها رو با گریه صبح میکنم و توی تموم این شبها خودم رو خیلی تنها دیدم (معنی واقعیی تنهایی:))
صبحها دیر از خواب بیدار میشم و شب ها دیر میخوابم، توی تموم اون شبهایی که گذشت هربار که مرورش کردم دیدم هیچ وقت به کسی متوصل نشدم هیچ وقت هیچکس رو نزدیک به خودم ندیدم که بتونم صحبت کنم و البته فایدهش زیاد برام مشخص نیست. :)
دیشب واقعا غم شدیدی رو احساس میکردم اینطوری که چقدر غم دارم الان! البته میدونم این پایان من نیست! این چیزی نیست که بخواد من رو از پا دربیاره من فعلا هنوز توان جنگیدن رو دارم. :))
با این که الان خودم رو سیه میبینم ولی روزنهای هم میبینم.
این ۲ سال واقعا بهم سخت گذشت، کارای اشتباه زیادی کردم، زیاد روی چیزهایی تمرکز کردم که هیچ ارزشی نداشتن و خب ارتباطاتت اجتماعیم به شدن ضعیف شد و...
گاهی دلم تنگ میشه که کاش کسی بود که میتونستم باهاش صحبت کنم و کاش تموم ادمهایی که یه بازه بهم نزدیک میشن یهو دور نشن ازم ولی من هنوز امیدوارم به در هم امیخته شدن گریه و لبخندم و هنوز امیدوارم که روزی خودم برای خودم کافی باشم. :)
توی این شبها ما رو هم دعا کنید. :)
ممنون که خوندید. :)