به دانش آموز میگیم بچسب به درس و مشقات
به دانشجو میگیم بچسب به درس و پروژه و...
به کارمند و کارگر و... میگیم بچسب به کارت
به زوجین میگیم بچسب به زندگیت
به افرادی هم میگیم بچسب به تمرین و باشگاهت
به افرادی هم میگیم بچسب به عشق و حالت دیوونه ای ....
این چسب که من خودم خیلی در موردش فکر کردم که به چسب نواری نزدیکتر یا چسب قطره ای واقعیتش به نتیجه نرسیدم احتمالا چیزی شبیه چسب بتون باید باشه...
بطور کلی چسبیدن به زندگی بیش از هر چیزی ظاهرا وابسته به امید یا لااقل خوشبینی به آبنده هست به نظرم گاهی و در دوره هایی در این چسبیدن افراط صورت میگیره و ذره ای انعطاف و شریک شدن و شریک کردن دیگران در مورد کارها و سرمایه گزاریها صورت نمیگیره و حسابی خود شخص خودچسب عمل میکنه
در عوض دورانی هم وارد وادی تفریط میشیم و این چسب ماهیتش تضعیف میشه و هر کاری میکنی انگار اون تمایل به چسبیدن به درس و زندگی و کار و.... کم هست و خلاصه شکل نمیگیره ...
روانشناسان به نوعی این مطلب رو در قالب کارکرد و عملکرد توضیح میدن مثلا شخصی مکانیک خودرو هست و از صدای ماشین وقتی وارد مکانیکی میشه میفهمه خرابی و ایراد ماشین از کجاست اما چون اون چسب تا حدودی خاصیتش رو از دست داده دیگه دل و حوصله کار کردن نداره و شاید حتی مشتری رو کله کنه این مورد رو من خودم در مورد نقاشهای ماشین مواجهه داشتم سعی میکنند کله کنند مشتری رو میگن وقت نداریم فلان و بهمان...
به نظرم کلا مردم ایران زندگی بهداشتی یا ندارن یا ضعیف هست و همین خیلی در بی انگیزه شدن افراد موثر واقع شده...روابط اجتماعی اگر بر بستر یک نظام ارزشهای مشترک و مورد قبول همگان شکل نگیره و تک روی و تمایل به تست زدن توش زیاد باشه به مرور اون چسب را ممکن کار دستش بده ....
حالا که این روزها بحث تاریخ تمدن ما بالا گرفته آیا واقعا ما متولیان امور محتوای بهداشتی در اختیار مردم گذاشتن یا یکسره درگیر صورت ظاهر شدیم آیا امکان چکش کاری هست یا کلا باید این میراث رو بپذیریم و حلوا حلوا کنیم...
نمیدونم دلم اون چسب را میخواد گوربابای دودوتا چارتا دلم اون ذوق و شوق و قریحه را میخواد دلم اصلا سرگرمی نمیخواد ...
