به نظرم دولت به سمت یک معامله حرکت خواهد کرد که بطور چشم گیری به مواجهه با تندروها ختم میشه
دولت کلا دو تا انتخاب مقابل خودش میبینه
یک راه این هست که اون فیلترینگ اینترنت رو به طور جدی خیلی کم بکنه با ظرفیتی که داره به سمت بهبود اینترنت و فضای کسب و کارش حرکت بکنه اونطرف هم مسئله گواهینامه موتورسیکلت خانمها رو سمت اجراش حرکت بکنه بعد حالا با یک طراحی یا بدون طراحی قبلی به سمت قیمت بنزین حرکت بکنه و به نوعی مطرح بکنه به شرایط جهانی نزدیک شدیم خب حالا مردم هم کمک کنند این بنزین رو به جای خوبی برسونیمش(که در واقع جای خوب برای دولت افزایش قیمت هست)
این مسیر علاوه بر عدم پذیرش عمومی در سطح جامعه مشکل بزرگ در جهت منافع گروههای ذینفع هم هست و اونها تن به این کار نخواهند داد اما به نظر یک اجبار اقتصادی صریحی پشت قضیه وجود داره که خودش رو حسابی داره تحمیل میکنه یک مرزنشین عزیز به نظرم روزی یک ۲۰لیتری بنزین ببره اونطرف مرز به اندازه هزینه معمول زندگیش براش درآمد خواهد داشت...
به نظرم دولت از این آزمون سربلند بیرون نمیاد اما مردم هم بدونند که دولت بی پول هزار جای دیگه ممکن گرفتاری پیش بیاره باید به نحوی تسلیم واقعیتهای اقتصادی بود من میفهمم که حالا دولت اینجا یک صرفه جویی جدی در هزینه ها داره ممکن منابع حاصل رو در جایی هزینه بکنه که مورد تایید مردم نباشه یا حداقل بخشی از جامعه نپسندند مثلا عنوان بشه اینقدر به صداوسیما کمک شد یا این مبلغ صرف امور فرهنگی شد خب این اصلا به فکر و خواسته مردم نزدیک نیست و این کار هم حرص مردم رو ببشتر در میاره
اختیار نامحدود در مواجهه با مردم و ترسیم نکردن مسیر تعامل در آغاز خیلی اختیارات مبده اما محدودیتهای خودشم ایجاد میکنه باید با مردمی حرف بزنید که در این لحظه همه تحت فشارند اما همون فشار هم یکسان نیست بنابراین گفتگو هم چندین دسته هست فشار خارجی جدی هم در بیرون وجود داره از این گردنه ها عبور کنیم ایشالا به سلامتی راه ادامه راحت تر خواهد بود....
شما عزیزان ویرگولی مملکت نیاز به قصه داره قصه ای که در اون وضعت بهتر نمیشه و هر روزم فشار جدیدی بهت وارد میشه اما
قلی و مش قللی روی الاغ سوارند
توی الاغ سواری دیگه لنگه ندارن
خیلی موزیکال و شاد و خوش بریم این فشارهای کپسولی شده را قورت بدیم و جرعه ای آب بنوشیم و به زندگی ادامه بدیم
داستان پدری رو میخوایم که بین بچه هاش تبعیض میگذاشت به برخی کمتر و به برخی بیشتر میداد هر شبم قماربازیش ترک نمیشد و الان خیلی چیزها رو به باد داده اما پدر و احترام مسجد به پیش نماز به ما کم داد زیاد داد هیچی نداد بهمون زورم گفت حرفهاشم خیلیش با ذهنیت ما نمی خوند اما همه این فشارها هست و هیچ پاداشی هم توش نیست درد بلوغ یک مملکت هم هست کودکی ها و نوجونی ها گذشت ....🤔😉😬🌻🌻🌻
