من نه جامعه شناسم نه تخصصی در این زمینه ها دارم اما بصورت روزانه به فکر ایران هستم خیلی در این خصوص مطالعه و فکر کردم بسیاری از جوابها بیانگر بخشی از مسائل هستند اما جامع و مانع و کامل نیستند یا حداقل مرا قانع نکردند یکی از این ریشه ها که کمتر بهش پرداخت میشه و ازش عبور میشه مسئله فرهنگ روستایی هیئت حاکم بر ایران هست
توضیح این موضوع کمی دشوار و حساس هست و من چون بهش مسلط نیستم خیلی به توضیح و بسط مسئله نیستم.
روستا سه تا ویژگی محیطی خاص خودش رو داره که شامل( آب) (دام)( مرتع زمین کشاورزی باغ و ویلا)هست در شهر مردم دارایی روی زمین شون خانه یا آپارتمان هست و مغازه یا دفتر دارند ...دیگه بقیه مشاعات هست که همه مردم ازش استفاده میکنند و هیچکس حق مالکیت برروی اون نداره...
روستا خانه مثل شهر هست جاده هم مشاع هست آب هم هست اما آب درست مشاع اما امکان بهره برداری هست و به نسبت سطح زمین مقدار آب تعیین میشه..
مردم روستا تمامی روابطشون براساس حق تعیین و تعریف و مشخص شده
حق خیلی خیلی لبه مرزی هست اصلا امکان مذاکره و تعبیر و تفسیر ندارد ... حق چیزی شبیه جان هست اصلا مذاکره بردار نیست مثلا زمینی که متعلق به یک شخص هست اصلا حاصلخیز بودن خوش جا یا بدجا بودنش مطرح هر گونه تعرض یا ...اصلا قابل اغماض و چشم پوشی نیست باید برای یک سانتش رفت دعوا کرد پاسگاه رفت و شکایت و شکایت کشی کرد این موضوع با حق شخص مرتبط هست و فرهنگ روستا هیچ مماشاتی را پذیرنده نیست و شخصی که بخواد در موردش معامله ای کنه یااصلا کوتاه بیاد اون جامعه روستاییپذیرنده اون نخواهد بود...
شما در کشور ما هم ببینید مسئله هسته ای همه خواسته ایران این هست که حق فعالیت هسته ای ایران پذیرفته و به رسمیت شناخته شود...مسئله بر سر حوار ق هست و هرگونه کوتاه اومدن خیلی مذموم هست ....حالا ولو به هر هزینه ای باید این حق اخذ شده و به رسمیت ناخته شود...
در روستا مشارکت و همکاری بسیار دشوار هست اگر خدایی ناکرده سیلی اتفاقی بیفته همه به هم کمک میکنند اما در سایر مسائل امکان کمی برای مشارکت وجود دارد چرا که دارایی های مردم اصلا بهیچوجون شه من الوجود امکان یک کاسه شدن ندارد مثلا یک نفر ۵۰ راس دام دارد دیگری مثلا ۵ دام دارد شخص دیگر مثلا ۲۰ دام دارد اینها خیلی..
دشوار و سخت که یک چوپان بگیرند که همه دامها را به چرا ببرد چراکه ارزش این دامها قابل یک کاسه کردن نیست شما نمیتونید بگید مثلا دام ۵۰تایی ارزشش مثلا۲۰۰میلیون اون یکی ۲۰میلیون و اون یکی ۱۰۰میلیون بر این اساس مشارکت کنیم و حق چوپان را بپردازیم احتمال زیادی هست که هر نفر دام خود را به چرا ببرد این مطلب را شما در سطح کشور هم مشاهده میکنید مردم قادر به برآورد ارزش آورده...
خودشون نیستن و نمیتونن اصلا خیلی وقتها دادوستدی بکنند و اگر هم تن دادند ممکن همیشه احساس مغبون بودن و متضرر شدن داشته باشند باید ابزاری داشته باشیم تا ارزش هر چیزی را محاسبه و همه چیز را یک کاسه کنیم کلیه محاسبات باید از یک جنس باشد تا قیاس پذیر باشد...
شما این رو در سطح جامعه هم میبینید تصمیماتی گرفته میشه اینها هیچوقت محاسبه یا دیده نمیشه زیانها یا نفعها اصلا قابل محاسبه و هم سنگ کردن نیست
ارز فلان نرخ تعیین میشه اصلا سود و زیان فعال اقتصادی یا رانت حاصله قابل محاسبه و یک کاسه کردن نیست..
این بحث ادامه دارد..