یکی از علایق یا کنجکاوی هام این هست که ببینم مردم برای چه چیزایی هزینه میکنند
میتونم با قطعیت بالا بگم که سبک زندگی مردم خیلی عوض شده با اتوبوس واحد خیلی تو شهر پیش میاد جابه جا بشم اکثر اوقات تقریبا ۷۰٪ مسافران خانمها هستند و ۱۰٪ هم معمولا اتباع خارجی هستند و بقیه آقایون البته
شرایط ثابتی نیست اما روی همین معدل تقریبا بجز ایام مدرسه که اصلا حوصله شلوغی واحد رو ندارم و بنابراین ترکیب جمعیتی رو هم خبری ازش ندارم...
اینجا قسمت آقایون و خانمها مثل تهران جدا شده فیزیکی نیست و خانمها معمولا هر جا صندلی خالی باشه میشینند و آقایون شکایت همیشگی دارند که ما نمیریم تو قسمت خانمها بشینیم اما اونها آزادانه هر جا بخوان میشینن
اما حکایت دو اتفاق امروز که یکی این آگهی پرستار بود که در فایل صوتی عنوان میشه که خواهان یک خانم مجرد ۳۰تا۴۰ ساله هستند که پای سفر هم باشه و حق الزحمه اونها جداگانه محاسبه میشه و از ۹تا۵ مبلغ ۲۲ تومن پرداخت میکنند برای بچه ۶ ماهه ...هیچ نکته خاص و عجیبی نداره و خانمها کارشون اولویت اولشون شده و خیلی هاشون اون مبلغ حدود مثلا نصف یا کمتر از حقوقشون هست و باید کار رو حتما برن ...
احتمالا تا شش ماهگی نوزاد هم که مرخصی زایمان لابد دارند این سبک زندگی که باید بچه دار بشن و کمک بگیرن هم خیلی عجیب و غریب نیست اما حرکتی بوده که در زمان خیلی طولانی جامعه به اینجا رسیده
نظام طبقه بندی اولویت ها جایگزین اون وقت و انرژی و زندگی گذشته را گرفته ...
داشتم از خونه میومدم بیرون یک خانم قد کوتاه خیلی سیاه و شاید زشتی داشت با موبایل صحبت میکرد برای یک آگهی زنگ میزد پشت تلفن گفت شما نیرو برای بسته بندی میخواید یا فروش و اون آقای پشت خط گفت فروشندگی و این خانم گفت ببخشید و قطع کرد
خیلی دلم پر از غم و غصه شد مطمئنم این زن شاید ۴۰و چند ساله همه عمر سختی کشیده خوب بخاطر ظاهرش کسی به عنوان فروشنده قبولش نمیکرد و اون خانمهای احتمالا خوشگل درس خوندن و استادهام نمرات عالی بهشون دادن و شغلهای خوب رو قبضه کردن و الانم پرستار برای بچه شون میخواند و این زن سیاه و زشت هم الان تو فکر فرداست که فردا رو چجوری سر بکن...
همش ما را دلخوش به آزادی میکنند آخه این آزادی به چه دردی میخوره وقتی باید فکر کار و غذای فردا بود باز قدیم به همون سیستم ارباب رعیتی هم که انتقاد هست و اینکه دوره کنیز و نوکر تمام شد اقلا اونها تو روزی یومیه گیر نبودن و از صدقه خان یا ارباب یا شاه سر گشنه زمین نمیذاشتن واقعا یک گروههایی نیاز به حمایت دارند و واقعا امکان کار کردن شاید براشون نباشه ... اگر قرار همه کار کنند و خرج خودشون رو در بیارن پس دولت میخوان چی کار؟
آقایون و خانمهای باهوش و کاردان و زرنگ یه کم راه باز کنید بقیه هم یک نفسی بکشند
فکر کنم اینا نظرات یک جامعه کمونیستی باشه که از دولت بخوایم تو فکرشون باشه اما خب واقعشم اینکه همه نمیتونن یا نباید کار کنن رو نمیدونم میشه براش متولی تعریف کرد یا نه ...اما در ایران اگر بطور خاص هم برای این موضوعات نهادی بنا بشه ۵ سال بعد احتمالا همه بودجه رو باید صرف حقوق پرسنل خودش بکنه ...
طی سه روز تامین اجتماعی و کشوری و ... به ۵ میلیون و ۳۰۰هزار بازنشسته و مستمری بگیر حقوق میدن...
حدود ۳میلیون هم کارمند دولت و شرکتهای دولتی داریم که البته خیلی شون از مردم مستقیم هزینه دریافت میکنند و روی پای خودشون هستن اما بااستاندارد ژاپن ما باید زیر ۱ میلیون کارمند و مثلا ۲ میلیون بازنشسته باید داشته باشیم ....
اون زن پرستار بچه را پیدا میکنه و مثل نجیب زادگان انگلیسی دختری رو خواهد یافت که با کالاسکه بچه بدنبالش تو بازار و سفر همراهیش میکنه و اون زن هم فردا صبح به آگهی دهنده های جدید زنگ میزنه و زندگی در جریان چه با لبخند چه بی لبخند
