خواب دیدم که...
دوشنبه حدود ۳/۵ بعدظهر بود که تلفنم زنگ خورد و روی صفحهاش آمد: تماس مخفی.
صدایش به جوانی سی ساله میخورد، فکر کنم از روی فرمی که برایش نوشته بودند، میخواند.
گفت: گزارشهایی به ما رسیده که شما سرِ کلاس، مطالب تحریکآمیز میگویید!
گفتم: پناه بر خدا، این دانشجوها، مثل بچههای خودم هستند، این چه حرف زشتی است...
وسط حرفم پرید و گفت: نه از آن جور تحریکها... منظورم حرفهای سیاسی است!
گفتم من سر کلاس به جز عنوان درسی که دارم، هیچ چیز دیگری نمیگویم. در کدام کلاس و به کدام تاریخ من حرف سیاسی زدهام؟!
گفت: همکار خودتان گزارش داده، حال باید بررسی شود.
گفتم: آری، حتما بررسی کنید، من هم پاسخگو هستم...
حدود یکساعت حرف زد و هر چه پیش میرفتیم مهربانتر و آرامتر میشد، ولی آخرش هم قبول نکرد که بیاید دانشگاه، بنشینیم رودررو صحبت کنیم.
پنجشنبه ساعت نه صبح بود که باز شماره مخفی زنگ زد.
گفتم: من که دوشنبه یکساعت تمام با همکارتان در اینباره حرف زدم.
گفت: او همکار ما نبود، او از یک اداره است، ما از یک جای خیلی مهمتر! آنها کارشان ابتدایی و تکنیکی است، ما عمیق و استراتژیک کار میکنیم!
گفتم: تلفنی عمیق و استراتژیک کار میکنید؟!
گفت: نه، شما باید بیایید به این آدرس.
گفتم: این که آدرس یک پادگان است؟ من غیرنظامی هستم، کارم تدریس و نوشتن و فرهنگ است، من کاری با پادگان و نظامیان ندارم؟!
گفت: پادگان با شما کار دارد!
نشان به آن نشان که ما چهار جلسه رفتیم و از صبح تا ظهر نشستیم و تکتک مطالبی که در فضای مجازی و حقیقی از ما صادر شده بود، توضیح دادیم. او میگفت: اینها تحریکآمیز است، و من میگفتم: نه!
روز آخر گفتم: اگر حرفهای من تحریکآمیز باشد، باید یک نفر پیدا شود و از این حرفها تحریک شده باشد؟!
گفت: شما تحریک کردهاید، ولی کسی تحریک نشده، ما به این میگوییم: تحریک غیرموثر!
گفتم: خدا را شکر، پس من موفق نشدهام کسی را تحریک کنم، پس اتفاقی نیفتاده که!
گفت: چرا، تو که اقدام به تحریک کردهای!
گفتم: خوب، حالا چکار کنم؟!
گفت: چون اولین بار بوده، با یک تعهد چشمپوشی میکنیم! تعهد بدهی که هیچ جا حرفهای تحریکآمیز نزنی!
گفتم: تحریکآمیز بودن یک حرف را چگونه بفهمم؟!
گفت: آن را ما خودمان میفهمیم!
گفتم: اگر تعهد ندهم چه؟!
گفت: از دانشگاه اخراج میشوی!
چارهای نبود، تعهد دادم. دیگر فقط درس میدادم و مقاله ISI مینوشتم و برای کنفرانسها Paper جور میکردم.
این خبرنگاری که با من مصاحبه میکرد و یادداشتهای مرا انتشار میداد، چند بار تماس گرفت، به او هم گفتم من دیگر با هیچ رسانهای کار ندارم.
خبرنگار آمد دَرِ خانه مان، با هماهنگی بانو، دعوتش کردم بیاید یک چایی بخورد و برایش گفتم که در پادگان چنین تعهدی دادهام!
خانم خبرنگار گفت: اجازه میدهید همین مطلب را انتشار بدهیم که چنین تعهدی از شما گرفتهاند؟!
گفتم: فکر نکنم اشکالی داشته باشد، من که دروغ نمیگویم!
فردا خبر تعهد انتشار پیدا کرد! پس فردایش هم ابلاغیه از طرف دادگاه آمد که همان پادگان نظامی از من شکایت کرده به جرم نشر اکاذیب و افتراء به ارگان نظامی!
در دادگاه هم از من سند و مدرک خواستند که بیا ثابت کن که چنین تعهدی از تو گرفته شده است! مدرک بیاور که اصلا به پادگان آمدهای؟! اثبات کن که از پادگان با شما تماس گرفتهاند؟!
من هم که مدرکی نداشتم، بنا شد مصاحبه کنم و حرفهای قبلی خودم را تکذیب کنم، از پادگان هم معذرت بخواهم. آنان هم بزرگواری کردند و اعلام نمودند برای حفظ حرمت دانشگاه و استاد مرا بخشیدند، توافق شد که در یکدوره ششماههٔ آموزشی عقیدتی شرکت کنم، یک توبیخ هم در پرونده ام ثبت شود، و یک چیزهای دیگری هم که اگر بگویم مدرک برای اثبات آن ندارم، خودش میشود یک پرونده دیگر و یک دردسر جدید!
****
بازپرس پرونده: این مطالبی که در فوق نوشتهای، اینکه با شما دوبار با شماره مخفی تماس گرفتهاند، چنین و چنان گفتهاند، به پادگان رفتهای، تعهد دادهای، خانم خبرنگار با هماهنگی و حضور همسرت به خانهات وارد شده است، پادگان علیه تو شکایت طرح کرده...
این ادعاها را چگونه میخواهی ثابت کنی؟! باید برای تکتک این اظهارات مدرک ارائه بدهی؟!
- جناب بازپرس، عنوانِ بالایِ نوشته را ملاحظه نفرمودید، نوشتهام که دیشب در خواب و عالم رویا این چنین دیدهام.
بازپرس: همین ادعایی که داری، که این چنین خوابی دیدهای، چه مدرکی داری؟! شاهد موثق و معتبری داری که چنین خوابی دیدهای؟! سندی داری که چنین خوابی را اثبات کند؟
محمد سلطانی رنانی
سر نوشت