دوستت دارم و دانم كه تویی دشمن جانم
از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم
غمم اين است كه چون ماه نو انگشت نمايی
ورنه غم نيست كه در عشق تو رسوای جهانم
دم به دم حلقه ی اين دام شود تنگ تر و من
دست و پایی نزنم خود ز كمندت نرهانم
سرو بودم سر زلف تو بپيچيد سرم را
ياد باد آن همه آزادگی و تاب و توانم
كه تو را ديد كه در حسرت ديدار دگر نيست ؟
آری آنجا كه عيان است چه حاجت به بيانم
مرغكان چمنی راست بهاری و خزانی
من كه در دام اسيرم چه بهارم چه خزانم
گريه از مردم هشيار خلايق نپسندند
شدهام مست كه تا قطره ی اشکی بفشانم
ترسم اندر بر اغيار ، برم نام عزيزت
چه كنم بیتو چه سازم شدهای ورد زبانم؟
...
ای وطن شاید اگر جایی دیگه به دنیا اومده بودم خیلی زندگی راحت تر و پویاتر داشتم شاید کلا آدم مفیدتری می بودم آزاد و آگاه اما هر چه بوده و نبوده تو را تا پای جان میپرستم
به جایی نرسیدم اما هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست ...
ایران و ایرانی سختی کشیده و قدر ندیده خیلی جاها تزئینی بوده خیلی جاهها از خارجی ها کمک گرفتیم و نتایج خوبی گرفتیم بدبینی تاریخی داشتیم هر جا مقصود و خواسته روشنی داشتیم و فضا فراهم بود خوب بهره ها بردیم قبول دارم که قواعد بازی رو یک جاهایی شاید رعایت نکردیم به شدت به سمت انزواطلبی حرکت کردیم و تعامل رو محدود کردیم اسیر خودبسندگی بودیم...همش میخواستیم فهم بشیم و با احترام باهامون گفتگو بشه فضای داخلی رو بستیم همه چیز رو گزینشی دنبال کردیم هیچ جایگاهی رو تحمل نکردیم بخصوص جایگاه مستقل رو ...
علوم اجتماعی رو بیهوده شمردیم و به زور خواستیم اسلامیش کنیم در حالیکه علم ماهیت چالشی و جدلی داره و نمیشه اون رو مصلوب و به خدمت گرفت ....
اکنون اینجاییم حرف از گذشته دیگه به هیچ دردی نمیخوره ولی شاید تا سالیان سالیان اثرات مثبت و منفی باقی می مونه...هر چه پیش بیاد یا نیاد مهم ایران و ایرانی و همه سرمایه های مادی و معنوی و ...همه نهادها و ساختارهاش با همه نقاط قوت و ایراداتش ...
به امید آینده بهتر و روشن برای همه مون
ایران برای همه ایرانیها و بازیگر فعال و موثر در دنیای آرام یا پرآشوب امروز و فرداها
آری آنجا كه عيان است چه حاجت به بيانم