فسیل

من صرفا.شاعری‌ام که شعر را نه برای نمایش، 
بلکه برای راه‌جویی می‌نویسم
در کلماتم‌‌خامیِ پاکی هست که پنهان نمی‌شود؛ 
بی‌قراریِ عاشقانه‌ای که از دلِ صداقت می‌آید، 
نه از تکلّف.
من در شعرهایم با «ساقی» سخن می‌گویم
نه به عنوان نمادِ مستی، 
بلکه به عنوان نشانه‌ی راه. 
در جهان او، دعا از دلِ بی‌پیرایه برمی‌خیزد 
و امید دارد که به دستِ محبوب برسد.

شعرم اعتراف است،و برای .
راه‌طلبی است، 
و تلاشی برای دیدنِ نوری که هنوز دور است 
اما هر لحظه اورا درنزدیکی میبینم