قصه از آنجا شروع شد که از خود پرسیدم: چرا خانمهای مسن فامیلمان، انقدر جذب فیلمهای ترکی میشوند؟؟
چون هیچگاه جنس عشق و عاشقی و توجه را آنطور که باید، نچشیدند.
هیچوقت قربان صدقهای در کار نبوده، کسی برایشان دست به یقه نشده.
یادآوریِ اینکه "من دوستت دارم" ختم میشد به اینکه: ببین دارم از صبح میروم سرکار تا شب، تا نانی درآرم برای زن و بچه.
و آن باید حدس میزد، پشت این تلاشهای بی وقفه، "دوست داشتنی" پنهان شده..!
ساعتی نگاه کردن به داستانهای عشقی با پایان خوش، شاید حسرتی میافزود اما دل را گرم میکرد که شاید در دنیایی موازی، محبوبی هست که با یک نگاه عاشق شود و عاشق بماند...
توضیح دادن فرق عشق و دوست داشتن به دوست ترکیهای ام سخت بود، love همان Aşk است و بس
همان عشق
چطور باید به او میگفتم که در مدرسه به ما گفتند که دوست داشتن برتر است یا عشق!؟
به راستی فرق است بین دوستت دارم و عاشقتم؟
عشق درد نرسیدن دارد، وصالی در کار نیست.
آری..
نظامی خبر دارد دیگر لیلی و مجنون یا شیرین و فرهادش مخاطب چندانی ندارد؟
چون در حال حاضر داستان عشق، باید به " رسیدن" ختم شود.
کاش زندگیمان همان پلان آخرِ " به خوبی و خوشی سالهای سال باهم زندگی کردند" تمام میشد..
درون مایهی زندگی ما به عشق گره خورده.
پولدار و فقیر، سالم و بیمار، دلمان میخواد یکی دوستمان داشته باشد.
شاید همان بار امانتی که خداوند گردنِ آدم نهاد و کوه و زمین و آسمان، قبولش نکردند، همان "عشق" بوده..
کمی بیپرده تر دوست داشتن را فریاد کنید.
به جهنم که عمر زندگی های امروزی چند ماه است و ۵۰ سال زندگی مشترک دوام ندارد.
همین که روزی، ساعتی، جنس دوست داشتن با توجه همراه بوده،.. برایمان بس که عمری را با یاد آن، سپری کنیم..
به لطف فضای مجازی
تا حدی ترسمان از فریاد زدن "دوستت دارم" ریخته
بگذریم که گاهی از حد میگذرد و رنگ تزویر میگیرد
اما..
دوستت دارم