علاقه ی من

وقتی شمع تولد پنج سالگیم رو فوت کردم، بابا بغلم کرد و من رو روی اسب قهوه ای کنار دریا، سوار کرد. لحظه‌ای که دستام زلف اسب رو لمس کرد، احساس عجیبی بهم دست داد و از شوق به گریه افتادم. بعد از اون به اسب رویایی خودم فکر میکردم، تا اینکه روز تولد هجده سالگیم دوباره به اسب سواری رفتم. اونقدر بچه نبودم که بابام بغلم کنه و من رو سوار اسب کنه. اینبار پیشونیم رو به پیشونی خط سفید اسب چسبوندم و بهش گفتم سال‌هاست خوابش رو می‌بینم‌، از ته قلبم دوستش دارم و نمی‌خوام بهش آسیب برسونم. همه‌ی اون احساسات عجیب سراغم اومدن، انگار پنج سالم بود، دقیقا مثل بار اولی که سوار شده بودم، همه‌چیز پاک و غلیظ بود. وقتی جام رو محکم کردم، سرم رو روی زلفش گذاشتم و دوباره از شوق گریه کردم. هنوز که هنوزه نتونستم یه اسب قهوه ای با خط سفید روی صورتش برای خودم داشته باشم، اما هر سال، روز تولدم رو با سوارکاری، مبارک می‌کنم.