
قیچی کند سانسورچیان و چاقوی تیز نقد ما
فواد شمس
«سانسور مبارزه را نابود نمیکند بلکه آن را یک جانبه میکند. مبارزه آشکار را به مبارزه پنهان تبدیل میکند. مبارزه بر سر اصول را به مبارزه اصول بدون قدرت با قدرتی بدون اصول تبدیل میکند. سانسور حقیقی که بر ذات آزادی مطبوعات استوار است همانا نقد است. این دادگاهی است که آزاد مطبوعات از خودش ایجاد می کند. سانسور نقدی است که در انحصار حکومت قرار میگیرد. اما آیا هنگامی که سانور نه علنی بلکه سرپوشیده است. هنگامی که نه تئوریک بلکه عملی است. هنگامی که نه فراتر از احزاب بلکه خود یک حزب است. هنگامی که نه چون چاقوی تیز خرد بلکه قیچی کند خودسرانگی است. هنگامی که نقد می کند اما خود بدان تسلیم نمیشود. هنگامی که در جریان تحقق خویش خود را انکار میکند و سرانجام هنگامی که آن قدر غیر انتقادی است که به نادرست فرد را جایگزین خرد عمومی، فرمانهای مستبدانه را جایگزین اظهارات منطقی و لکههای مرکب را جایگزین لکههای خورشید، محظوفات نادرست سانسور چی را جایگزین ساختارهای ریاضی و قدرت ضمخت را جایگزین استدلالها تعیین کننده میکند خصوصیات منطقی خود را از دست نمیدهد؟»
سانسور و آزادی مطبوعات، کارل مارکس، ترجمه حسن مرتضوی، نشر اختران
۱- سانسور سلاح نقدی است در دست قدرت مداران و طبقات مسلط حاکم! بدین معنا که کسانی که قدرت مادی جامعه را در دست دارند، می خواهند با سلاح سانسور به نبرد با اندیشههای دیگران بروند! آنانی که از لکههای خورشید نقد می هراسند به لکههای جوهر سیاه سانسور پناه میبرند، اینان که ناتوان از برخورد ذهنی با تفکرات مخالف خویش هستند به قدرت مادی خویش پناه میبرند.
۲- آزادی بیان هیچ قید و شرطی ندارد! آزادی بیان هیچ حد و مرزی ندارد! تنها حد و مرز آزادی بیان نقد بعد از بیان است. تنها دادگاه صالحه افکار عمومی است و تنها چاقوی برنده نقد خرد جمعی است. اینان با قیچی های زنگ زده شان نمی تواند به جنگ اصول ما بیاییند! هرچند ما دارای اصول بی قدرتیم! اما آنان نیز قدرت شان بدون اصول است!