چقدر غریبی !
معلوم نیست حالا و این لحظه کجایی و در کدام بیابان سر میکنی ..
قلبم فشرده می شود وقتی فکر میکنم من رو سیاه هم با این همه گناه ، توی این غربت تو دست دارم .
رویم سیاه آقا جان ..
ولی میدانم آنقدر بزرگوار و مهربان هستی که این بچه ی نادان گناهکارت را هم دوست داشته باشی .
مهدی جان کمکم کن!
میدانم به قصد مروارید جمع کردن به دریا آمده ام ، اما شوربختانه لای کثافت ها و گل و لای ته دریا گیر کرده ام ، انگار که عهد خود را به کل از یاد برده باشم ..
کمکم کن به یاد بیاورمش ، دستم را بگیر و مرا از لجن های ته دریا نجات بده . که اگر حالا مرا بیرون بکشند ، سرافکنده ام و هیچ مرواریدی ندارم..
کاش من و عزیزانم و همه ی آزادگان جهان آنقدر فرصت داشته باشیم تا آن طلعت رشیده را ببینیم و حتی ، در کنارت حضور داشته باشیم ، و مفتخر باشیم سر به زیر پاهای مقدست بگذاریم ..
اللهم عجل لولیک الفرج بحق زینب سلام الله علیها
.