من الان دیگه رسما پزشک طرحی یه منطقه گرمسیر خیلی محرومم که نه گاز داره نه آب شیرین. هیچ پوشش گیاهی به جز بوته های خار دیده نمیشه. مسیر رفت و آمدم از در پانسیون به در درمانگاهه که تو این فاصله کوتاه از زمین و آسمون آتیش می باره. داروخونه اش داروهای زیادی نداره و هر چی رو نسخه می کنم دو دیقه بعد باید با یه داروی دیگه جایگزین کنم. پرسنل بیرون درمانگاه میشینن و از تلویزیون اخبار جنگو میبینن. حس می کنم تو فیلم های زمان جنگ ایران و عراق زندگی میکنم. به خاطر اینترنت به شبکه های اجتماعی دسترسی ندارم و حوصله ام حسابی سر میره. فعلا فیلم و سریال می بینم و کتاب میخونم. عصر هم قراره برم دهگردشی تو سه تا روستای دورافتاده تر از اینجا :)
