دهگردشی

امروز به یه روستای دورافتاده رفته بودیم برای ویزیت بیمارایی که نمی تونن تا مرکز بیان. تو روستایی که جمعیتش به صد نفر هم نمی رسه برق رو قطع کرده بودن و واقعا برام سواله که چرا؟

هوا انقدر گرم بود که مرغ و خروس ها داشتن از حال می رفتن. رسیدیم به خونه ی یه آقای نابینا. خونه که چه عرض کنم یه اتاق وسط بیابون که پیرمرد نابینا اونجا زندگی میکرد، زنش نبود و گله رو برای چرا برده بود. همینطور که فشارش رو میگرفتم ازم درمورد جنگ پرسید. از نظر من آخرین چیزی که این مرد باید بابتش نگران باشه، جنگ بود!

جلوتر رسیدیم به یه خونه که تمام پیرزن های فشارخونی و دیابتی اونجا جمع شده بودن، یکی یکی ویزیت شون کردم و همه با هم دعا کردیم که جنگ تا هفته آینده تموم بشه.

برگشتم پانسیون، روی تختم دراز کشیدم و به این فکر می کنم که چقدر دلم برای دوست داشتن و دوست داشته شدن تنگ شده. صدای بانو بیلی آیلیش میاد که میخونه

Maybe I'm the problem