معجزه ۱

باید از سمت خدا معجزه نازل بشود، که دلم، باز دلم، باز دلم، دل بشود...
وقت خواب است و یار در بالین خفته
حیف و صد آه و فسوس که در برَم ننهفته...
اگر آن یار که صد پیچش مو همره اوست،
برساند خبری از دل خویش، میکنم جان خویش پیشکشش پيشاپيش...
میکنم نای نگاه همره او،
گر بزند نام مرا باز صدا، باز صدا، باز صدا...
دل من اکنون مرده است سی نوای صدایش،
کاش بگوید سخنی باز با آن صدای رسایش...
همه‌ی مردمِ شهر خفته اند، یار نیز هم...
چشم من باز و سخن می‌چکد از قلم، زار نیز هم...
باز و زار و کار و دار در هم آمیخته شد...
باز دلم چو باز با ناز در هوا گریخته شد...
چشم من از فرط اشک در شعرم گسیخته شد...
تا که یار گفت چه شده؟ پر زد و رفت، خشکیده شد...
همه‌ی حرف دلم می‌شود جاری در شب
زان جهت که هی دلم می‌کند زاری در شب...
باز سوزش چشمان می‌رساند پایانِ شعر،
باری هم کاش جانان برساند پایانِ سِهر...

۸ فروردین ۱۴۰۳
#فاطیما
#دختر_ماه