دوری ز من
اما نزدیک...
دور باشی ز من و نزدیک، من هرگز نمیهراسم،
اما از نزدیک بودن های دور میترسم...
دنیا را به من میدهی، وقتی نگاهت را مهمان چشمانم میکنی... من عاشق آن سیه کهکشانِ وسیع ام... نگاهبانِ دلیر آن برقِ تاریکیِ مطلقِ عمیق ام...
آیا مرا به پاسبانیِ آن شهر تاریک میپذیری؟
شهر تاریکِ نگاهت با نگاهم حرف ها دارد...
آن هنگام که حلقهی مرواریدگونه ای در چشمانت نشست، دلم هزار پاره شد...
نگاهت میگفت میخواهم بمانم، نگاهم میگفت نرو... نگاهت میگفت حرف ها دارم، نگاهم میگفت بمان و بزن... نگاهت میگفت زمان کم آورده ام، نگاهم میگفت حرف بسیار دارم...
سرانجام باید نگاه ام را از نگاهت میدزدیدم... نه به خاطر اینکه وقت رفتن فرا رسیده است! چرا که اگر بیشتر با آن نگاهِ سوزانده ات به چشمانم مینگریستی، چشمانم ذوب میشد و مروارید نگاهم دیگر نمیتوانست مانند تو در چشمانم محفوظ بماند! بلکه بر روی گونه هایم روانه میشد...
آری من از نگاه کردن به تو دست کشیدم زیرا میترسیدم چشم هایم بگرید، زیرا نمیخواستم آخرین تصویری که از من در ذهنت میماند چشمان اشک آلوده ام باشد... اما نگاه پر بغضِ تو هنوز که هنوزه تیشه میزند بر جانم... هنوز که هنوزه هالهی محوی که در چشم هایت بود، دست از تار و پود وجودم نمیکشد، گویی میخواهد تار و پودم را نیز در هم بتَنَد...
بیا و به من قولی ده... بیا و بگو که باز میآیی... بیا و بگو که بار دیگر جوری برایم بخندی که آن چشمانت را به هنگام خداحافظی ز یاد برم...
بیا بگو که باز جان خسته ام را در آغوش میگیری و به من وطنم را باز میگردانی...
هنگامی که برای نخستین بار دست هایت مهمان تنم شد، مرگ را آرزو کردم!
نه به این خاطر که حلقهی دستانت را همچون حلقهی دار میپنداشتم نه!!! از آن جهت که دیگر به آخرین آرزویم رسیده بودم... :)
آری من دیگر آرزویی نداشتم...
اما چنان کودکی که به آغوش مادر رفته است،
چنان اسیری که به سوی وطن بازگشته است،
چنان پرنده ای که ز قفس رَسته است،
چنان ماهی ای که ز دام جَسته است،
چنان مولانا که شمس را یافته است،
من نیز در آغوش تو آرمیدم و آرامیدن خواستم...
میشود مادر را به کودک بازگردانی؟
میشود وطن را به اسیر بازگردانی؟
میشود پرنده را برَهانی؟
میشود ماهی را بجَهانی؟
میشود مولانا را به شمسِ خویش بازگردانی؟
میشود؟؟؟🥲
باز بیا و بگذار که بشود...
بگذار حلقهی دستانت محکم تر از پیش چنبره زند بر جان من...
بگذار سمع صدای قلبت باز دهد سامانِ من...
وگر در روزی بارانی، گذر دوزم به راهت من،
به یاد آرم به سرعت من، همان دیدار اول را...
همان دیدارِ نابی که فراهم شد پس از یک عمر... پس از یک سال و اِندی روز، پس از سختی های جان سوز...
هم اکنون با وجودِ خود،
وجودِ ناوجودِ خود،
من میخواهم دوباره ز عمق وجود،
زند نم نم بارانِ آن روز بر وجود...
میمانم تا آن روز من،
منتظرت، منتظرت، منتظرت باز من...
#فاطیما
#دختر_ماه
ساعت ۳ بامداد، ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۳