نیازمندیم به رفتن. از همه جا. از همه کس. از پیراهن و تن حتی. آنجایی که حتی دست خودمان به خودمان نرسد. جایی که معلق باشیم و ساکن نه . اصلا آدم به نیازهایش زنده است، یعنی اینکه وقتی صبح از خواب بلند می شود جف بروس هم که باشد، بالاخره به چیزهایی نیازمند است. از یک جایی به بعد آدم صفحه نیازمندیهای همشهری میشود که خودش هزارتا داشتنی دارد اما یک چیزهایی هستند که نبودنشان بد جور توی زندگیشان ذوق می زند. ما نیازمندیم به آدم ها که به ما عشق یا رنج بدهند. به زمین و زمان که حس خوب بدهند یا دمار از روزگار سیاه شدهمان در بیاورند. به قهوه ، لازانیا، نان و پنیر صبحانه و حتی بیسکویت ساقه طلایی. هر کدام هرم مازلویی داریم که آن سرش ناپیداست. نیازمندیم به اینکه یکبار که به رشت رفتیم آن تصمیم سرنوشتساز را بگیریم و دیگر نه تنها به شهرمان بلکه به زندگیمان هم برنگردیم. برویم ماسال و آنقدر از جادههایش بالا برویم که لابه لای مه غلیظ کوهستانش گم شویم و هیچوقت پیدا نشویم..