درک متقابل تنها شامل رابطهی عاطفی میان دو انسان نمیشه. اجتماع زمانی به انسجام کامل میرسه که تمامی افراد یک خانواده و متولدین دورههای مختلف فرهنگی، تمایزها رو قبول کنن و از تمسخر کردن دست بردارن. تقسیمبندی آدمها به دهکهای مختلف سنی، پدیدهی تازهای نیست. همیشه نسل قدیمیتر در قبال بیپروا بودن فرزندانشون نسبت به رسوم جامعه، آزرده خاطر میشدن و با لفظ جوان امروزی زخم زبون میزدن.
خصوصیات ظاهری، قبل از تولد به شخص ارث میرسه و رفتارهای فردی در اثر تربیت و همنشینی در وجود هر انسانی نهادینه میشه. به همین علت هر اندازه بر طبل تجدد خواهی خود بکوبیم، نمیتونیم از تاثیر پذیری محیطی دوری کنیم.
توهم برتری هر نسل نسبت به نسل قبلی کاملا درسته چون به مرور زمان نه تنها از پدرها و مادرهای خود بهتر نشدیم، بلکه ازشون سبقت هم گرفتیم. با این تفاسیر تعجبی نداره متولدین دههی ۶۰ اولین مرزبندی رو ایجاد کنن و متولدین دههی ۷۰ رو مورد شماتت قرار بدن و متولدین دههی ۷۰ به خاطر عقدههای ایجاد شده هم از طرف خانواده و هم جامعه، دست به تمسخر متولدین دههی ۸۰ بزنن. مردم کشورم شاید نژاد پرست نباشن اما به یک مشت دهه پرست مبدل شدن. همونطوری که نژاد پرستها یادشون رفته پوست بدن، حالت چهره و رفتار خودشون هم مثل سیاهپوستان متمایز محسوب میشه؛ ما هم فراموش کردیم که در درجهی اول هر کدوممون یک مشت دهه شصتی، دهه هفتادی و یا دهه هشتادی هستیم.
از این بین، متولدین دههی هشتاد از همه مظلومتر واقع شدن و مستحق چنین رفتاری نیستن. برادرها و خواهرهای تحصیل کردنشون بیکار بودن، اما از درس خوندن دست برنداشتن. خیانت پدر و مادرشون رو دیدن اما از ازدواج فراری نشدن. تورم تمام حال و آیندهشون رو از بین برد اما از کار کردن ناامید نشدن. بهشون تعرض شد اما به زندگی ادامه دادن. قصد داشتن مثل کالا به خرید و فروششون بپردازن اما از بدکاره شدن دوری کردن.
چطور میتونیم توقع داشته باشیم چنین نسلی برای فرار از آسیب دیدن، از جامعهی رو به ویرانی ما وحشت نکنه، پشت نقاب افسردگی و مشکلات ذهنی پنهان نشه و با رفتارهای هنجار شکنانه یک دیوار فرضی به دور خودش نکشه!