رقابتهایی که ما در طول زندگی انجام میدیم برای به دست آوردن: پول، شهرت، رفتن روی سکوی قهرمانی، حکمرانی به مردم، حل مسئلههای علمی و یا هر مسابقهی دیگهای، تنها در یک صورت معنا پیدا میکنه: اجتماع وجود داشته باشه. به نوعی ساختار جامعه از یک ارتش نامنظم و شبه کلاسیک تشکیل شده که درجه بندیهاش بدون ستاره و از جنس دستاوردهای فردیه. همین موضوع باعث شده فرد فرد ما به خود فریبی برسیم. تلاش میکنیم، مسابقه میدیم، روی سکو قرار میگیریم و حس رضایت بهمون دست میده. اما این حال خوب از غرور برتر بودن نشات میگیره. شادمانیای درست و حقیقی تنها زمانی در ما جلوه میکنه که دست از غرورمون برداریم و یک عمل رو تنها برای خودمون انجام بدیم نه اول شدن و برتر موندن..