همینطور ایستاده بود و رفت و آمد مردم را نگاه میکرد. هرچند دماغش سرخ شده بود و مدام آن را بالا میکشید، اما با سرما لج داشت و در آن دمای طاقتفرسا سرپا و سمج ایستاده بود. میخواست ببیند کدامشان زودتر خسته میشوند و از ادامه دست میکشند. دنبال چیزی از جنس پیروزی بود. مردی را دید که دست زناش را گرفته است و با لبخندی به پهنای صورت برایش حرف میزند و او را سر ذوق میآورد. پوزخندی زد. مشتش را درون جیب کاپشن اش محکمتر کرد و انگشتانش را بهم فشرد.
مدام نگاهش را از این عابر میگرفت و به عابر بعدی کوک میزد. کودکی را دید که درون کالسکه توسط مادرش حمل میشود. دماغ کودک نیز سرخ بود و بانمکتر به نظر میرسید. احساس کرد دماغش گرم شده. نگاهش را به مادر کودک رساند. موهای سیاهش را دید که از ریشه یکی در میان سفید شده بودند و در باد بیش از پیش خودنمایی میکردند. به گل های رزِ سفیدِ مزار مادرش فکر کرد. به تمام مدتی که گل ها را پر پر کرده بود. به اشک هایی که در نهایت سکوت و تنهایی ریخته بود. به صدایش که از گلو بیرون نمیآمد و سنگ سردی که نبود مادرش را بر سرش میکوبید.
مو به تنش سیخ شد. اندام کوچک و تکیدهاش را لرزه برداشت. در خودش لرزید. انگشتان پایش را به سختی احساس میکرد. چشمش را به سنگ فرش های پیادهرو گره زد. هرکسی را میدید چیزی برایش زنده میشد، آن هم ناخوشایند و ملالتبار. دانه های برف یکی یکی روی سنگ فرشها جا خوش میکردند و به ایستادگی و صبوری او دهنکجی. به یکباره همه چیز تار شد. اشک راه خودش را باز کرده بود. میدانست این اشکها دیر یا زود به هق هق ختم میشوند. سرما هم مثل زندگی زور زیادی داشت. باید پا پس میکشید و به خانه بر میگشت. مثل تمام دقایقی که داشت از سال پیش تا کنون پشت سر میگذاشت. مادرش سال پیش، تمام طاقت و توان او را با خود به زیر خروارها خاک برده بود و باید این را میپذیرفت.