من خستم،از وجود یه سری آدمایی که نقششون صرفا حضور داشتنه، مثل اینه ک یه کیسه بزرگ بذاری رو دوشت و بی دلیل با خودت حملش کنی، سخته و تو دلیلی براش نداری و فقط جا به جاش میکنی، حتی همون حضور ساکنشونم درد ناکه واسم و داره کلافم میکنه.
از شنیدن حرفای آدما هم خستم، خیلی شنیدم، خیلی صبر کردم، خیلی گفتم و گذاشتم قضاوت کنن، خیلی گفتم و گذاشتم جایی که نباید به روم بیارن.
جای زخما پاک نمیشن، و خب حرفا و کاراتون یه زخم جدید کنار تمام زخماییه کاشتین رویِ وجودم، یا شاید روحم.
من نمیدونم باید چیکار کنم، شایدم بدونم ولی خب فعلن میخوام خودم اون ادم ساکنِ باشم که بی دلیل هست، نه گوش میده، نه حرف میزنه.
میخوام بشینم و منتظر بمونم حداقل زخمام خوب شن تا جا برای زخمای جدید باشه.