هیچکس موندنی نیست ♡︎☠︎︎

یک جایی بهش گفتم: من از دستِ روابط عاطفی‌م با آدم ها فرار کردم و به تو پناه آوردم، نه مثلِ سابق عطش عشق دارم نه محبت و ابراز احساسات های اغراق آمیز..
نه عشق میخوام نه وابستگی، من فقط آرامش میخوام و همدرد..
من میدونم که چقدر زندگیم مزخرف و حال بهم زن شده اما فکر میکنم صحبت کردن راجع به واقعیت های تلخِ زندگی لذت بخش تر از خیال های عاشقانه و شیرینه..
من میدونم که یک جایی باید جمع کنیم و بریم، باید همدیگر رو با غم هامون رها کنیم و از هم جدا بشیم چون همدرد ها هم تاریخ انقضا دارن و هیچ کسی وجودش در زندگیِ ما دائمی نیست..
ما زاده شدیم برای زاییدنِ غم ها، برای تسکین و تحمل، برای پذیرفتن و پیوسته رفتن و رها کردن..