دلنوشته

لحظه ها مسموم اند...

باد در گوش زمان میپیچد...

همهمه واژه ی تلخیست که برای اذهان بکار می گیرند.‌..

تن در جنگِ تن است...

روح،معطوف به روحی دیگر است...

گوش ها کر شدند؟! یا در اینجا غنچه ها شوق شکفتن ندارند؟!

مغز ها زنگ زدند؟! یا که اینجا هوایی بهرِ تنفس ندارد؟!

دیده ها کور شدند؟! یا که اینجا دگر منظره ای بهرِ تامل ندارد؟!

رود ها خشک شدند؟! یا که دیده،دگر طاقت اشک را ندارد؟!

قلب ها سنگ شدند؟! یا که انسان دگر تابِ تپیدن ندارد؟!

نمیدانم...

شاید یکی ،دستِ تحول زده بر قلمِ بَزم نگار، و دواتِ شب رنگ، روان کرده بر کاغذِ تقدیرِ خدا...

گر روزنه ی نور هم بتابد به این دخمه ی ما،عطشی نیست مارا محضِ وصول؛چون در این ظلمت تاریکی،همه از ادراک روشنی می نالند...

اوج درمان این است که به تنِ روان خود،جامه ی بهجت بپوشانیم و بخوانیمش "جان".

✍?:فاطمه زهرا دیدگاه