دیشب انیمیشن جدید «خانوادۀ میتچل علیه ماشینها» را میدیدم. چند وقتی بود که رفیقم این را معرفی کرده بود. دوستش داشتم. بنظرم ارزش یک بار دیدن را حتما دارد. من معمولاً بخاطر اینکه فضای لپتاپ کم است، خیلی وقتها اصلاً دانلود هم نمیکنم و آنلاین میبینم. آنلاین دیدن خوبیهای خودش را دارد. مثلاً نیاز نیست نیم ساعت صبر کنی که فیلم آماده شود؛ برای آدمهای عجول چون من سخت است. اما خب بدیهایی هم دارد. مثلاً در تلویزیون معمولی نمیتوان آنلاین دید؛ مگر اینکه تلویزیون هوشمند باشد. خب برای چند فیلم که نمیشود بروم تلویزیون جدید بخرم. درعوضش قصد دارم یکروز برای خانهمان تیوی باکس بخرم که با آن تلویزیونمان هوشمند شود. اما خب فعلا که نیست، انیمیشن را به هر حال در لپتاپ دیدم و از جهاتی خیلی دوستش داشتم!
اول از همه، داستانش هیجانانگیز بود و درام خوبی داشت. داستان این انیمیشن از یک ایدۀ رایج و قدیمی نشأت گرفته. همان ماجرای ساختن رباتهایی که علیه انسانها قد علم میکنند. اینبار مجددا همین اتفاق میافتد با این تفاوت که متفکر اصلی پشت خیانت به انسانها، یک ربات نیست. با اینکه این ماجرا قدیمی است ولی خوش درخشیده. بنظرم دلیل اصلیاش مدرنیزه شدن داستان است. در این انیمیشن دختری را میبینیم که نوجوانی از دل دنیای مدرن است: سبک لباس پوشیدنش، آهنگهایی که گوش میدهد، علاقهاش به کارگردانی و یوتیوب و از همه مهمتر اینکه تماماً سرش در گوشی است. مادر و برادر کوچکش هم همینطورند. اینروزها همهمان سرمان در گوشی است، مگر نه؟

خب پدرش نه. پدر خانواده از این آدمهای عشق طبیعت و دنیای بیرون است. کار با کامپیوتر را بلد نیست و ترجیح میدهد مستقیم و رو در رو صحبت کند. نقطۀ قوت داستان برای من همین بود. میتچلز علیه ماشینها، صرفا روایتی درمورد تصاحب زمین توسط رباتها نیست. بلکه داستانی است از سلطۀ وسایل هوشمند روی زندگیمان. سلطهای که شکافهای بین نسلی را عمیقتر میکند. راه ارتباطی جوان امروزی با راهی که پدرومادرش در بیست سال قبل داشتند از زمین تا آسمان متفاوت است. برای خودم که مشکل مشابهی در خانه دارم و به اندازۀ کافی درک نمیشوم، داستان کاملاً درگیرکننده بود. بههرحال کی قرار است کوتاه بیاید؟ دخترک باید کمتر گوشی استفاده کند یا پدر باید کامپیوتر یاد بگیرد؟ یا با بیتفاوتی روز به روز از هم دورتر شوند؟
این روایت احساسی از رابطۀ پدر و دختر را خیلی دوست داشتم. واقعاً مسألۀ کوچکی نیست. خیلی وقتها در خانوادهها نوجوان از یک والد دور میشود. وقتی دانۀ دور شدن از همچین سنی کاشته شود، کندن ریشهاش مشکلتر میشود. این یکی از غمانگیز صحنههای زندگی برای من است. هرجا حس کردم که دارم از پدر و مادرم دور میشوم و این روی احساساتم به آنها هم تأثیر میذارد، فقط دلم میخواست یکهو اجی مجی لاترجی کنم و همهچیز درست شود. اما زندگی اینطور نیست. زندگی، تلخ و واقعی است. زندگی میتچلها امید بیشتری دارد و این حال آدم را خوب میکند.

عامل مؤثر دیگری که باعث شد اینقدر همه این انیمیشن را دوست داشته باشند، کمدی است. بهمعنای واقعی کلمه، «فان» بود! شوخی پشت شوخی و خنده پشت خنده! من که واقعاً عاشق رباتهای خنگ شدم. اگر برایتان سؤال شده که چطور این رباتهای خنگ آمدند دنیا را تصاحب کنند، باید خود انیمیشن را تماشا کنید :))
بنظرم همان ده دقیقۀ اول را هم که ببینید، دست از ادامهاش برنمیدارید. از بس که طراحی و گرافیک انیمیشن فوقالعاده است. تصاویر حالتی سهبعدی دارند و نوع طراحی شخصیتها اینقدر باحال است که من دوست نداشتم چشم ازش بردارم. تصویر انگار به کمک روایت میآید و این خیلی حالخوبکن بود. کلا من از گرافیک انیمیشن آنقدر لذت میبرم که اگر داستان خوب هم نباشد، تا آخر میبینم. اینجا هم داستان خوب بود و هم تصاویر طراحی شده به شدت درجهیک بودند.
سری انیمیشنهای ماداگاسکار را که دیدم فقط به عشق صدای بن استیلر بود. البته خود داستان را هم خیلی دوست داشتم اما وقتی گویندۀ موردعلاقهات آن وسط باشد، دلت نمیآید نبینی. در میتچلز علیه ماشینها، صدای کسی را شنیدم که اصلاً انتظار نداشتم! اولیویا کولمن! اینقدر صدا و بازیاش را دوست دارم که فقط کافی بود سی ثانیه بشنوم. سریع شناختم! خانم کولمن صدای نقش منفی داستان را دارد. خدایی گوشهایتان از شنیدن کولمن در حال جیغ و غر زدن به بریتیش ارضا نمیشود؟ :)) مال من که حتماً... تازه بعد انیمیشن فهمیدم نقش دختر را هم خوانندۀ معروف، ریانا یا ریحانا، گویندگی کرده. این یکی را دیگر نفهمیده بودم.

درکل، حتماً پیشنهاد میکنم با رفقا یا خانواده نبرد میتچلها را ببینید. اینقدر حال کلی این انیمیشن خوب بود که اواخرش فکر کردم کاش با دوستی این را تماشا کرده بودم. دو نفری خندیدن و ذوق کردن بالأخره بهتر از تکی است:) شاید تا دفعۀ بعد که دوستی را دعوت کنم، از کمکس یک تیوی باکس بخرم که با همدیگر انیمیشن دیگری را آنلاین ببینیم. راستش این روزها به تماشای مجدد رئیس مزرعه فکر میکنم. چقدر خاطرهانگیز بود. واقعاً بدون دوست دیدن این یکی حرام است...